Για να είμαι ειλικρινής, δεν μου αρέσουν καθόλου οι υπερβολικοί τίτλοι του τύπου "Η αυτού Μεγαλειότης" που προσδίδονται σε μονάρχες και άλλους βαθμοφόρους. Δηλαδή τί ξεχωριστό κατέχουν αυτοί οι οποίοι είναι ριζωμένοι στα ασφαλή ανάκτωρά τους, που όλη η χώρα τους να καταστραφεί, αυτοί θα έχουν επιβιώσει σε κάποιο καταφύγιο και μετέπειτα θα συμφιλιωθούν με τους γενοκτόνους εχθρούς τους; Μάλλον απλά έχουν το "αξιοζήλευτο" χάρισμα της τρομοκρατίας, που τους δίνει την δυνατότητα να ελέγχουν τα δικά τους άτομα, ώστε να τους υποδουλώνουν για την δική τους πολυτελή ζωή. Αναπόφευκτα στο τέλος όπως είπαμε, μετά την καταστροφή, αυτοί οι "μεγαλοπρεπείς" ηγέτες απλά συμμαχούν με τους ομοίους τους, που έλαχε να είναι λίγο πιο τυχεροί ή και αιμοβόροι. Τί πιο φυσιολογικό. Εγώ αν και ποτέ δεν θα ήθελα να είμαι μονάρχης, πιστεύω ότι είμαι αρκετά πιο "τυχερός" ώστε να τους κερδίζω στο ίδιο τους το παιχνίδι. Θέλω να πω ότι πιστεύοντας στην δημοκρατία και την διακριτική συμβουλευτική τετραρχία, δηλαδή ζευγαριών ειρηνιστών και πολεμιστών, άμα οχυρωθώ μόνιμα και εγώ κάπου θα είμαι ο νικητής σε όλα τα μέτωπα. Και αυτό δεν είναι κάτι που το υποθέτω, αφού είναι κοινή λογική πως ο διπολισμός είναι η πηγή της ζωής, όπως ακριβώς συμβαίνει και με την αναπαραγωγή στο ανθρώπινο είδος που θέλει άνδρα και γυναίκα. Έτσι είμαι πεπεισμένος πως όταν γίνομαι αγγελιοφόρος της Πεντάσταυρης σημαίας, πάντα η δική μου επιθυμία εκπληρώνεται, είτε απευθείας, είτε λίγο αργότερα. Το βλέπω καθημερινά ότι παρά τις αντιστάσεις της πραγματικότητας, πάντα όλα σαν από υπολογιστή τοποθετούνται εκεί που ακριβώς τα θέλω. Αυτό μου έχει δώσει την αυτοπεποίθηση να είμαι απόλυτος και ανένδοτος σε όλα όσα ζητάω, γιατί σε αυτήν την περίπτωση "ο επιμένων νικά" που λέει και η παροιμία. Πάντως για μένα όλο αυτό ξεκίνησε από μια πλήρως αντίθετη, δηλαδή ανασφαλή αφετηρία, που τίποτα δεν θεωρούσα σίγουρο, ούτε το βήμα μου αλλά ούτε καν μία σκέψη μου. Μέχρι που συνειδητοποίησα κάποια στιγμή πως είτε θα κάνω αναγκαστικά εμπρός, είτε θα μείνω εντελώς αδρανής μέχρι να πεθάνω. Και από βίωμα στο βίωμα και φιλοσοφία στην φιλοσοφία, δημιούργησα την προαναφερθείσα Πεντάσταυρη σημαία που μου άλλαξε τη ζωή. Ήταν η ιερή εικόνα που χρειαζόμουν για να χρησιμοποιήσω σαν πυξίδα και που μάλιστα με έκανε άτρωτο, με την προϋπόθεση της λατρείας της. Οπότε πλέον δεν διαπραγματεύομαι τίποτα με κανέναν. Ή θα γίνει αυτό που θέλω, ή θα γίνει αυτό που δεν θέλουν όλοι οι υπόλοιποι ως φυσικό επακόλουθο. Όχι επειδή εγώ έχω κακές προθέσεις, αλλά το σύμπαν διαισθάνεται την ερχόμενη απογοήτευσή μου και κινεί γη και ουρανό για να την αποτρέψει. Γιατί πολύ απλά δεν θα επιθυμούσε μια δεύτερη Μεγάλη Έκρηξη, χαχαχ. Έτσι κλείνοντας, να πω ότι πιστεύω πως έχω γίνει η "Αυτού Απολυτότης", αφού είμαι αδιάλλακτος και ανυποχώρητος. Όμως να μου δινόταν τέτοιος τίτλος θα το θεωρούσα ανούσιο και ίσως ασεβές. Αλλά εντάξει, δεν είναι και άσχημο για περιπαικτική κριτική.