Για το σημερινό άρθρο θα ανατρέξω σε κάποιο παλιό όνειρό μου, ίσως και τεσσάρων χρόνων πίσω, από τότε που έπαιζα το διφορούμενο παιχνίδι αποκαλυπτικής δράσης Life After. Είχαν ιδιαίτερα στρατιωτικό αέρα, όνειρο και παιχνίδι, καθώς φαίνεται ότι από πίσω βρισκόταν ο εν λόγω τομέας που είτε προσπαθούσε να προειδοποιήσει για τα μελλούμενα, είτε έψαχνε υποψήφια κορόιδα που θα πολεμήσουν για να βγάλουν λεφτά επάνω στα πτώματά τους. Δεν είχε ιδιαίτερα μεγάλη διάρκεια το όνειρο πάντως, αλλά ούτε και το παιχνίδι, χαχ. Σύμφωνα με το όνειρο, ήμουν εγώ σε κάποιον κοιτώνα που θύμιζε στρατό. Είχα λοιπόν κάποιον μπροστά μου, που ήταν παρέα με άλλους ομόφυλούς του, να μου λέει πως με παρατηρεί και συζητά μαζί μου για να δει πού θα με τοποθετήσει. Αν θα είναι με την παρέα του, με άλλους, σε κάποιο άλλο μέρος και με ποιά ειδικότητα θα ασχολούμαι. Βέβαια ξύπνησα αρκετά ενοχλημένος από το όνειρο, γιατί δεν μπορώ να δεχτώ να με χρησιμοποιεί ένα υποχείριο των παρανοϊκών και αιμοβόρων στρατόφιλων. Υπάρχει και το ψυχιατρείο για τέτοιες περιπτώσεις, να πάνε εκεί να θεραπευτούνε οι φίλτατοι και όχι να χαλάνε τον κόσμο σαν τα αποπροσανατολισμένα ορφανά. Όμως φαίνεται πως αυτό το όνειρο ήταν προφητικό τελικά και δεν ήταν απλά κάποιο συνηθισμένο ανόητο παιχνίδι των "σκιών". Και να σας εξηγήσω τον λόγο για τον οποίο το λέω αυτό. Ο εγκέφαλός μου, λοιπόν, δεν το επανέφερε τυχαία στην προσοχή μου. Βλέπω τα τελευταία χρόνια μια κανούρια τάση σε όποιον συναντώ και κυρίως στην οικογένειά μου. Είναι σαν να έχουν πάρει στρατιωτικές εντολές για να με δοκιμάζουν. Κοιτάνε να δούνε με τι θα χαρώ, με τι θα στεναχωρηθώ, αν θα εκνευριστώ και πόσο, ελέγχουν τις ανάγκες μου και προσπαθούνε αν γίνεται να τις μειώσουν για να με χωρέσουν σε κάποιο "κουτί". Τα άτομα που έρχονται σε επαφή μαζί μου προσποιούνται επιφανειακά πως έχουν τον χαρακτήρα κάποιου άλλου, για να ξέρουν αν θα ανεχτώ την παρουσία του αργότερα. Τους θεωρούνε παίκτες κάποιου δικού τους βιντεοπαιχνιδιού προφανώς, αλλά δεν έχουν συνειδητοποιήσει πως όταν παίζω ποτέ δεν χάνω. Όπως είπα και εχθές, είμαι η Αυτού Απολυτότης, πράγμα που σημαίνει πως οι ανάγκες μου είναι απεριόριστες. Θέλω να ξυπνάω μέσα στον Παρθενώνα, η Αθηνά να είναι δίπλα μου σε ανθρώπινη μορφή και το ιερατείο να είναι στον περίγυρο και να αδημωνεί για την εμφάνισή μας. Επίσης μπορεί να θέλουμε και καμμιά βόλτα με το ελικόπτερο, οπότε να υπάρχει και να μας περιμένει απ' έξω. Πάντως όπως μου μάθανε και στο πολεμικό ναυτικό, όταν σε αιχμαλωτίζει ο εχθρός, Έλληνας ή ξένος, υπάρχει και η θηλιά για να μην προδώσεις το "βασίλειό" σου. Εγώ βέβαια είμαι κατά του πρακτικού μέρους, δηλαδή της αυτοχειρίας, όμως είμαι υπέρ του θεωρητικού. Διότι άμα δεν είμαι στον Παρθενώνα, προφανώς με έχουν πιάσει οι ψυχές του Κάτω Κόσμου (εννοοώντας αυτές κάτω και γύρω από τον ιερό βράχο) και προσπαθούν να με κάνουν αμαρτωλό και δουλικό σαν αυτές. Οπότε προτιμώ να "σκοτώνω" μία ζωή που δεν μου αναλογεί, παρά να υποταχθώ σε κατώτερους. Μην προσπαθείτε άλλο να δείτε πού θα με βάλετε, απλά αλλάξτε τη δική σας θέση αγαπητοί αδιάκριτοι εξουσιομανείς.