Ώρα να ανοίξουμε παλιές πληγές, εξερευνώντας μεγάλα ιστορικά κομμάτια του θρησκευτικού οπαδισμού. Την αφορμή μου την έδωσε καιρό πριν το τραγούδι Absolute Zero (Απόλυτο Μηδέν) των πετρο-μεταλλικών Stone Sour (Πέτρα Ξινή - είναι και ποτό, ή πιο ελεύθερα ίσως Λουτρό Πετρών). Πριν να μπω στο κυρίως θέμα, να πω ότι ο τραγουδιστής τους Corey Taylor πολύ με μπερδεύει, καθώς μια δηλώνει Ες Ες και μια Εβραίος. Ας πούμε στο συγκεκριμένο τραγούδι αποκαλεί τον εαυτό του Ζηλωτή, δηλαδή Ιουδαίο που δεν πιστεύει στην ανθρώπινη δικαιοσύνη αλλά μόνο στην θεϊκή. Βέβαια ζηλωτισμός δεν σημαίνει ότι απλά περιμένουμε αδρανείς για την Θεία δικαιοσύνη. Σημαίνει ότι προσπαθούμε να την επιβάλλουμε, αρνούμενοι κάθε είδους ανθρώπινη εξουσία, θυσιάζοντας άλλους, αλλά και τον ίδιο μας τον εαυτό. Θα το αποκαλούσα τρέλα, λόγω του πανικού που δημιουργείται από ακραίες καταστάσεις. Ωστόσο είναι καλή ιδέα φιλοσοφικά, να αγνοούμε τους ανθρώπους και να περιμένουμε την Θεία δικαιοσύνη. Αλλά σίγουρα δεν μπορούμε να την εξαναγκάσουμε -τουλάχιστον όχι όπως την θέλουμε εμείς- με κανέναν απερίσκεπτο, πόσο μάλλον βίαιο τρόπο. Η μόνη δικαιοσύνη που μπορεί να επιβληθεί άμεσα από εμάς είναι η ανθρώπινη, διότι άσχετα από το πώς αποκαλούσαν την δική τους οι Ζηλωτές, την καταφέρνανε λόγω της δικιάς τους αντικαθεστωτικής εξουσίας. Καμμία σχέση με Θεό, αλλά περισσότερο με Διάβολο. Πάντως η αλήθεια είναι πως αναπόφευκτα, σαν φυσικός νόμος, το δίκαιο πάντα υπερισχύει τελικά σε οτιδήποτε συμβαίνει σύμπαν. Πείτε το λόγω σχέσης αιτίου και αποτελέσματος, ή λόγω ισορροπίας της ίδιας της ύπαρξης. Η τιμωρία για το λάθος, όπως και η επιβράβευση για το σωστό, πάντα έρχονται. Όμως ο άνθρωπος δρώντας ελεύθερα και δημιουργώντας δικούς του νόμους και κανόνες, μεταβάλλει συνεχώς την ουσία της ζωής. Το αποτέλεσμα είναι το σύμπαν να "μπερδεύεται" προσωρινά μέχρι να προσαρμοστεί στον δικό μας "παλμό", εφόσον αυτός βέβαια έχει σωστές βάσεις. Έτσι όταν τα πράγματα δεν βγαίνουν από μόνα τους όπως τα περιμένουμε, για χάρη της επιβίωσής του δικού μας πολιτισμού, επιβάλλουμε την δικαιοσύνη ακόμα και αν είναι αντικειμενικά άδικη. Η τριβή πάντα θα υπάρχει στο θέμα της επιβολής της, ό,τι και να επιλέξουμε. Οπότε αν είχα να διαλέξω μεταξύ Θείας δικαιοσύνης και ανθρώπινης, υποθέτω πως θα χρησιμοποιούσα την λογική, το προαίσθημα και από κει και πέρα θα αφηνόμουν στα χέρια της Θεάς Τύχης!