Το να ερωτευτείς κάποιο άτομο τους θερινούς μήνες, που είναι η πιο φιλική εποχή για το σώμα μας (36 βαθμοί η θερμοκρασία του), έχει μεγαλύτερη επίδραση από την συνηθισμένη αγάπη. Όμως ίσως λόγω αυτού, αλλά και της ασυνήθιστης ελευθερίας και ανεμελιάς που απολαμβάνουμε το καλοκαίρι, η προσγείωση στην πραγματικότητα δεν αργεί. Συνήθως ο έρωτας μετατρέπεται σε ανεκπλήρωτος και όχι σε σχέση διαρκείας όπως θα θέλαμε. Πριν κάποιο καιρό η Mia Goth από το X (που την κυνηγάνε διάφορες, όπως η μικρή Ολλανδέζα -DutchyGothGirl-, φίλη της πάλης που ίσως να ευθύνεται για τους μαύρους φακούς που είχε φορέσει η πρώτη, ή η Alis Lero που έχει ντυθεί Κρουέλα Ντεβίν και ίσως κυνδυνεύουν τα κατοικίδιά της) είχε παρομοιάσει τον εαυτό της με επιτραπέζιο παιχνίδι. Οπότε με αφορμή αυτό, να πω πως ό,τι ισχύει για τον έρωτα πράγματι ισχύει και για τα παιχνίδια. Και μιλάω εκ πείρας. Αυτό το καλοκαίρι λοιπόν, λιγότερο από έναν μήνα πριν, άρχισα να παίζω διαδικτυακό μπιλιάρδο. Κι ας ήταν οι οιωνοί οι χειρότεροι δυνατοί. Σας είχα μιλήσει από την πρώτη στιγμή για το κλέψιμο που γίνεται στα βιντεοπαιχνίδια με σκοπό το αθέμιτο κέρδος. Για παράδειγμα, υπάρχει δυσαναλογία στο επίπεδο και τα αντικείμενα των αντιπάλων. Επίσης συναντάμε παίχτες δημιουργημένους από τεχνητή νοημοσύνη με πειραχτικά ονόματα, για να κερδίζουν ή να χάνουν επίτηδες, με σκοπό την ψυχολογική χειραγώγηση που οδηγεί σε ελεγχόμενο εθισμό. Δωρεάν υπαλληλοποίηση δηλαδή, μόνο που πληρώνεις αντί να πληρώνεσαι. Και το βασικότερο πρόβλημα από πρακτικής άποψης, είναι ότι δεν υπάρχει καμμία βασική εξάσκηση στο συγκεκριμένο παιχνίδι. Αφήνεσαι κατευθείαν έκθετος στον ανταγωνισμό, εντελώς "αδιάβαστος" και εύκολος στόχος για έμπειρους και απατεώνες. Βέβαια τί να κάνω που όταν μπήκα είχε αφιέρωμα στην ελληνική μυθολογία. Ήταν το αδύνατο σημείο μου. Έπαιξα χιλιάδες παιχνίδια, κράτησα το ποσοστό νικών μου πάνω από το 50%, κέρδισα δύο χρυσά τρόπαια, ένα της Οδύσσειας και ένα του Ολύμπου. Έτσι επιβραβεύθηκα και με την στέκα της Θεάς Αθηνάς. Στο τέλος έπαιξα και ένα πρωτάθλημα που μου έτρωγε όλη τη μέρα, πραγματικά αχόρταγο. Όμως από ένα σημείο και μετά υπήρξε σταδιακός και αμέσως μετά απότομος κορεσμός στις νίκες. Ήταν σαν κάποιος να το είχε ρυθμίσει να είμαι μόνιμα στο 49,9% νικών και κάτω (Αν και αυτό μπορεί να μην ισχύει στο τραπέζι του Λονδίνου). Δεν ήταν έτσι στην αρχή. Όπως δεν ήταν έτσι και η απόδοση του παιχνιδιού που άρχισε να κάνει μικρά κολλήματα. Ή που η αναζήτηση της ομάδας μου από το ειδικό πεδίο, πλέον έβγαζε άλλες που δεν είχαν καν την ονομασία της και έκρυβαν τη δική μου. Το πέτυχα λοιπόν συμπτωσιακά στα καλύτερά του το 8 ball pool (άραγε ποιές είναι οι πιθανότητες να μην το έχω παίξει ποτέ και να εμφανιστώ τυχαία όταν είχε ελληνικό θεματικό μήνα;), αλλά πλέον είναι όλο για πέταμα. Δηλαδή σβήσιμο από το google store, αν δεν γίνουν διορθώσεις. Πραγματικά δεν ξέρω τι γίνεται σε όποια εφαρμογή πηγαίνω. Είδα τρεις χιλιάδες παίκτες να έρχονται από το πουθενά και μετά όλα χακαρίστηκαν. Άλλοι έχουν ακόλουθους, εγώ έχω καταδιώκτες που καταστρέφουν ό,τι χρησιμοποιώ μάλλον. Τέλος πάντων. Να κλείσω ζεστά όπως ξεκίνησα. Αυτό ήταν ένα ανεκπλήρωτο παιχνίδι που θύμισε ανεκπλήρωτο έρωτα. Και να αφήσω ένα τραγούδι, το νοσταλγικό Last Summer (Προηγούμενο καλοκαίρι) του Nicko για να κρατήσει ζωντανές τις καλές αναμνήσεις. Ένα παλιότερο άσμα, από τότε που δεν ήταν τρίφυλοι οι έρωτες.