#616 Να ζει κανείς ή να μη ζει;

Σήμερα μετά από καιρό, θα αγγίξουμε πάλι το θέμα της φιλοσοφίας και μάλιστα πολύ έντονα, αφού θα μιλήσουμε για την ματαιότητα ή μη της ύπαρξής μας. Βέβαια δεν έχω σκοπό να παροτρύνω κάποιον να ζήσει γεμάτος ενθουσιασμό, αλλά ούτε και να τον στείλω στην αυτοκτονία. Η λατρεία μας είναι ξεκάθαρη εξάλλου. Η ζωή απλά υφίσταται, δεν είναι θετική ή αρνητική, εμείς την κάνουμε. Είτε έχετε διαβάσει τον Άγγλο δημιουργό Σαίξπηρ, είτε όχι, σίγουρα θα έχετε ακούσει την φράση που είπε κάποιος από τους ήρωες των έργων του, το "Να ζει κανείς ή να μη ζει". Και μιας και ανέφερα τη λατρεία μας πιο πριν, αν ρωτήσεις κάποιον Αθηναϊστή, θα σου απαντήσει στο ερώτημα πεισματικά "Να μη ζει", ενώ αν ρωτήσεις Χριστιανιστή θα σου πει γεμάτος υποστήριξη "Να ζει". Έτσι αντιφατική και τελικά ουδέτερη είναι η αύρα που προκαλείται λοιπόν σε τέτοια υπαρξιακά ζητήματα. Όμως ας δούμε καλύτερα την φράση "Να ζει κανείς ή να μη ζει" και την καταγωγή της. Λέει λοιπόν "να ζει" και όχι "ναζί". Δηλαδή αναρωτάται αν κάποιος πρέπει να είναι ζωντανός ή όχι, πράγμα που δεν έχει να κάνει με το αν υποστηρίζει εθνοκοινωνιστικά πολιτικά κινήματα! Την έγραψε ο Σαίξπηρ όπως είπαμε και όχι Σέξπυρ. Αυτά τα δύο μπορεί να ακούγονται το ίδιο, όμως έχουν αντίθετη σημασία. Το πρώτο βγαίνει από τα αγγλικά Shake και Spear που περιγράφουν κάποιον που κουνάει ένα δόρυ. Το δεύτερο είναι μία αγγλοελληνική λέξη, που σημαίνει έρωτας και φωτιά. Βέβαια θα μου πείτε ότι το δεύτερο ακούγεται καταλληλότερο, λόγω των ερωτικών δραμάτων του. Ίσως και να είναι, πού ξέρετε, ο Σέξπυρ μπορεί να ήταν μισός Έλληνας και να μας το κρύβουν, γι' αυτό είχε τέτοιο υβριδικό όνομα! Όπως και να 'χει, στο θεατρικό σύγγραμμά του, την φράση την είπε ένας Δανός πρίγκιπας με το όνομα Άμλετ. Ήταν η στιγμή που συνειδητοποίησε πόσο προδομένος είναι από τους άλλους, αλλά και από τον εαυτό του (λόγω αναποφασιστικότητας αρχικά) και ό,τι όλοι εγωιστικά επιζητούν την δική τους ευζωία, τη δύναμη και την εξουσία. Ωστόσο αυτός αποδείχθηκε άξιος της κακής μοίρας του με τις μετέπειτα πράξεις του. Ασυνείδητα έκανε ό,τι κατέκρινε, σπέρνοντας ακόμα και τον θάνατο και μάλιστα σε εντελώς αθώα πρόσωπα. Τα πάθη του τον νίκησαν. Στο τέλος πέθανε, επειδή προφανώς το "να ζει" το δικό του ίσουταν με το "να μη ζει" για τους άλλους. Εν πάσει περιπτώσει, είχε καλές προθέσεις, όπως όλοι στο έργο, αλλά ξέρετε το χάος της κοινωνίας πως περιπλέκει τα πράγματα. Και όλα αυτά βάζουν νου και καρδιά σε σύγχυση, με αποτέλεσμα να κάνουν λάθος επιλογές. Ας κλείσουμε πάντως με μία ιδανική απάντηση στο "Να ζει κανείς ή να μη ζει". Αυτή " ". Χαχαχ.