Ίσως να έχετε ακούσει το θρυλικό τραγούδι Imagine (Φαντάσου) του John Lennon, το οποίο οραματίζεται έναν κόσμο όπου όλοι θα συνυπάρχουμε χωρίς να υπάρχει παράδεισος και κόλαση. Όμως αν είστε πιστοί αναγνώστες όσο και ακροατές, θα έχετε ακούσει και το Checkmate (Ρουά ματ - κίνηση νίκης στο σκάκι) των Blue Medusa. Το τελευταίο θα μπορούσε κάλλιστα να περιγράφει τα βασίλεια ζωντανών και νεκρών που μάχονται για να υπερισχύσει το ένα του άλλου. Διότι ωραίο είναι να φανταζόμαστε τα πάντα ονειρικά, εύρυθμα και εννιαία, όμως στο τέλος είμαστε απλά ψυχές που αναγκαστικά συνεργαζόμαστε με άλλες και ζούμε στον κόσμο τον οποίο οι ίδιοι δημιουργήσαμε. Η πραγματικότητα δεν είναι όσο απλή, ξεκάθαρη και σταθερή νομίζουμε, καθώς οι νεκροί ας πούμε κυκλοφορούν ανάμεσά μας. Τουλάχιστον σε άυλη υπόσταση και επηρεάζουν τη μορφή όπως και τα γεγονότα του βίου μας. Οπότε όσο είμαστε "βασιλιάδες" σε αυτή τη ζωή, κάποιος αόρατος βασιλιάς μας παρατηρεί, "κρατάει σημειώσεις" και συντονίζει τις δικές του ψυχές που τον ακολουθούν. Προφανώς έτσι ώστε να κερδίσει τον έλεγχο σταδιακά και όταν πεθάνουμε να ζήσουμε στον δικό του κόσμο ως... απλά πιόνια του. Όμως τι μπορούμε να κάνουμε γι' αυτό; Πέρα από το να αφήσουμε την Πεντάσταυρη να μας οδηγήσει, μπορούμε να παίξουμε και ένα επιτραπέζιο παιχνίδι όπως το ινδικής καταγωγής σκάκι (6ο αιώνα δημιουργημένο, βασιλοστρατιωτική ονομασία), για να κατανοήσουμε πως λειτουργούν όλα. Αυτό έχει μικρά ειδώλια χωρισμένα ανα χρώμα, λευκό (ας πούμε ζωντανοί) και μαύρο (νεκροί). Τα είδη τους για κάθε πλευρά είναι βασιλιάς, βασίλισσα, δύο αρχιερείς (αν και σε παραφθαρμένες εκδόσεις τούς έχουν ως αξιωματικούς), δύο πύργοι, δύο ίπποι και οχτώ απλά πιόνια-στρατιώτες. Όλα αυτά κινούνται σε ένα μεγάλο τετράγωνο πίνακα που είναι χωρισμένος σε 64 μικρότερα τετράγωνα, ισάριθμα λευκά και μαύρα. Το κάθε ειδώλιο έχει τις δικές του διαφορετικές κινήσεις για κάθε γύρο και το παιχνίδι τελειώνει όταν πεθάνει ο βασιλιάς. Βέβαια δε μπαίνω σε άλλες τεχνικές λεπτομέρειες, γιατί δε συμφωνώ με όλους τους κανόνες του παιχνιδιού. Ας πούμε κατα τη γνώμη μου θα έπρεπε να πεθαίνει το βασιλικό ζευγάρι ολόκληρο. Έχοντας μάλιστα την ίδια ευελιξία στις κινήσεις και να υπάρχει επιβολή μείωσης απόστασης από κάποιο αντίπαλο πιόνι όταν εγκαταλείπουν την αδράνεια. Ωστόσο, ιδανικά μπορείτε να φτιάξετε τους δικούς σας κανόνες και να το παίξετε όπως το ευχαριστιέστε καλύτερα. Αυτό που λέω δεν είναι επιπολαιότητα. Γιατί πέρα από τη λογική του αρχικού παιχνιδιού που είναι προβληματική και πεπαλαιωμένη (αν και κρατάει τον βασικό πυρήνα ένοπλων αρχηγών, αρχιερέων και κοινών πιονιών), το νιώθουμε πως δεν είναι ιδιαίτερα διασκεδαστικό. Για την ακρίβεια το να κερδίσεις στο σκάκι είναι τόσο κουραστικό και βαρετό που μοιάζει σα να χάνεις, ανεξαρτήτως αποτελέσματος. Ίσως όμως με κάποιες μικρές διορθώσεις να γινόταν πιο πραγματιστικό και γρήγορο. Έτσι θα μας δινόταν επιτέλους η ευκαιρία ως ζωντανοί να επικρατήσουμε των νεκρών και στ' αλήθεια, με την εξάσκηση που θα μας προσέφερε!