Κατ' αρχάς για να μην υπάρξουν παρεξηγήσεις, έχω γράψει τον Κάτω Κόσμο με κεφαλαία τα πρώτα γράμματα, ώστε να τον ξεχωρίσουμε από οποιονδήποτε άλλο ξένο, πέρα από αυτού του Θεού Άδη. Οι ζωντανοί νεκροί από την άλλη, δεν είναι με κεφαλαία τα ΖΝ, οπότε δεν πρόκειται για κάποιο παλιό αμφιλεγόμενο χιπ χοπ συγκρότημα. Εννοώ τους νεκρούς του Άδη, στους οποίους προσπαθώ να δώσω υλική μορφή παρόμοια με αυτή των ζόμπι σε αυτό το άρθρο. Και τώρα που είπα αυτά που ήθελα για τον τίτλο, ας αναπτύξουμε το θέμα. Λοιπόν, Κάτω Κόσμος πιθανολογώ πως ήταν η στοιχειωμένη πόλη-σύμβολο του Άδη, αλλά με μία γενικότερη έννοια που την καθιστά πρότυπο του είδους της. Μια πόλη που είχε πολλές όμοιες δηλαδή, όπως και ένας Άδης που είχε πολλούς μιμητές στον τρόπο εξουσίας. Μια διαφορετική εκδοχή γι' αυτό το μέρος, είναι να υπήρχε σε κάποια παράλληλη αόρατη πραγματικότητα, που συγκοινωνεί και επικοινωνεί με αυτή των ονείρων. Εξ’ ου και το πηγαίο όνομα “Άιδης” για τον επικεφαλής του, που σημαίνει αόρατος. Όμως υπάρχει ακόμα μία υποθετική περίπτωση που πρέπει να εξεταστεί και αυτή είναι ο Άδης να ήταν ικανός να αναστήσει τους νεκρούς, ακριβώς όπως ο Χριστός. Δηλαδή πλέον ο Κάτω Κόσμος, γίνεται ο κόσμος των ζωντανών νεκρών στο μυαλό μας. Μιλάμε για κάτι θεατρικού και κινηματογραφικού τύπου. Η πόλη του Άδη παρουσιάζεται ως ένας κόσμος όπου ο θάνατος ζωντανεύει, μέχρι να σπάσει εντελώς το σώμα και η ψυχή του κάθε ανθρώπου. Ένας ιδιαίτερα άσχημος και σκοτεινός κόσμος, όπου ο πόνος και ο τρόμος κυριαρχούν. Άνθρωποι που θέλανε όταν πεθάνουν απλά να ηρεμήσουν, βρίσκονται ξαφνικά αναστημένοι και αναγκασμένοι να ζήσουν μέχρι πραγματικής τελικής πτώσεως. Ο ευεργέτης τους, αυτός που τους προσφέρει ένα μέρος να ζήσουν, είναι ο βασανιστής τους, γιατί πολύ απλά έτσι λειτουργεί το σύμπαν. Και αυτό εξηγείται. Όλοι τους έχουν τον εγωιστικό και απαισιόδοξο χαρακτήρα του Άδη, απλά δεν έχουν ζήσει και εξετάσει αρκετά τα πράγματα, ώστε να φτάσουν στην κορυφή. Και πιθανώς ποτέ να μην την φτάσουν, ίσως μετανοήσουν και επιστρέψουν μαγικά στον Πάνω Κόσμο. Όμως μπορεί κάποιοι από αυτούς να γίνουν και διεκδικητές του θρόνου του, αν δεχτούν όλα τα βασανιστήρια που μια τέτοια ζωή έχει να τους προσφέρει. Μέχρι τότε, είναι καταδικασμένοι να περιπλανώνται ως ζωντανοί νεκροί, κυριευμένοι από δαίμονες που τους ελέγχουν και τους βασανίζουν με κάθε τους ανάσα.