#252 Η σημασία των ουδέτερων ονομασιών στα αντικείμενα

Σε προηγούμενο άρθρο έκανα αναφορά στο πρόβλημα που έχει η Νεοελληνική γλώσσα με τα ουδέτερα. Και δεν εννοώ με το... τρίτο ανθρώπινο φύλο που ανακάλυψαν πρόσφατα οι Αμερικανοί. Αυτοί τουλάχιστον έχουν σωστά φτιαγμένη τη γλώσσα τους και τα λένε όλα με το όνομά τους και το σωστό γένος τους. Εκτός... από την μικρή εξαίρεση που ανέφερα παραπάνω. Αλλά εντάξει, σιγά μην το εννοούνε, απλά έτσι πλούσιοι και άεργοι που είναι θέλουν να γεμίζουν τον χρόνο τους με κάτι πρωτότυπο και ενδιαφέρον! Όμως ας επιστρέψουμε στο γλωσσικό θέμα μας για τα ουδέτερα, λέγοντας κάποια πράγματα που έπρεπε να θεωρούνται αυτονόητα. Κάτι άψυχο δεν μπορεί να είναι ούτε αρσενικό αλλά ούτε και θηλυκό, μόνο ουδέτερο. Αυτό φαίνεται και στις τέχνες όπως στα τραγούδια μας, όπου με την παραμορφωμένη στο θέμα των φύλων γλώσσα μας, δεν μπορούμε να αισθανθούμε την αυρική μαγεία, όπως με των αντίστοιχων αμερικανικών. Επηρεάζεται και το μεταφυσικό από αυτή την αιώνια γραμματική αστοχία. Ας πούμε είναι ξεκάθαρο για τους μύστες του πνευματισμού πως όταν δημιουργούμε ευχές, επικλήσεις, ύμνους και ξόρκια, στα οποία αποκαλούμε άψυχα αντικείμενα με τα δύο γένη των ζωικών οργανισμών, δημιουργούμε πρόβλημα κατανόησης στα πνεύματα. Στην καλύτερη περίπτωση τα καθυστερούμε. Δηλαδή ειδικά αν είναι ξενόγλωσσα, σκέφτονται για κάποιο χρονικό διάστημα έως ότου καταλάβουν πως όταν λέμε "θέλω μια καρέκλα", δεν εννοούμε πως θέλουμε κάποια θηλυκή έμψυχη οντότητα. Επιπλέον δέχονται μπερδεμένες, ανάμικτες και ασταθείς αυρικές εκπομπές από εμάς λόγω αυτού του λάθους, που τα απορρυθμίζουν περαιτέρω και μας το αναμεταδίδουν. Είναι επίσης κακαίσθητο και μοιάζει σαν να υποστηρίζουμε ξεπερασμένα στερεότυπα για τις αισθητές ενέργειες των φύλων, αλλά και ανώμαλες ερωτικές διαστροφές προς αντικείμενα και έννοιες. Διότι τα πνεύματα ακούνε και μπορούν να στοιχειώσουν αμεσότατα και τα άψυχα πράγματα μετά από παράκλησή μας, ακούσια συνήθως, με κωμικοτραγικά αποτελέσματα. Όμως δεν είναι μόνο η ελληνική γλώσσα που είναι εντελώς ανίδεη σε αυτόν τον τομέα. Η γαλλική, η γερμανική, η ρωσική ακόμα και η ινδική, πασίγνωστες και πολυχρησιμοποιημένες γλώσσες δηλαδή, δίνουν φύλα σε πράγματα που είναι αδύνατον να έχουν. Η αγγλική βέβαια το έχει διορθώσει αυτό το πρόβλημα τόσο καλά, σε σημείο που μοιάζει λες και αυτή έχει αναγκάσει τους υπόλοιπους να χρησιμοποιούνε τις γλώσσες τους λανθασμένα. Σαν να υπάρχει ένα σχέδιο συνωμοσίας που θέλει όλες τις άλλες χώρες να φαίνονται γελοίες και έτσι να χάνουν από την αίγλη τους, την υπόληψή τους και αλλά και από την μαγική τους ισχύ!

#51 Νεοελληνική γλώσσα και ουδέτερο γένος

Με αφορμή το μάθημα των Πανελληνίων εξετάσεων στο μάθημα της Νεοελληνικής γλώσσας, θα γράψω και εγώ γι' αυτήν. Γιατί μόνο έτσι θα έγραφα ποτέ σοβαρά σε τέτοιες άδικες εξετάσεις, χαχαχ. Η νεότερη έκδοση της ελληνικής γλώσσας λοιπόν, είναι αποτέλεσμα συνεχών αλλαγών ανα τους αιώνες. Ξεκίνησε αποδεδειγμένα ως κρητική ιερογλυφική, γραμμική α' και β', από τον 20ο μέχρι και τον 13ο αιώνα προ Χριστού αντίστοιχα. Με διαφορετικά σύμβολα αντί για τα γνωστά μας γράμματα. Έχουμε μία σκοτεινή περίοδο μετά, χωρίς να γνωρίζουμε πολλά, όπου πιθανώς να γίνανε κάποια μυθολογικά συμβάντα και καταστροφές, που ωστόσο δεν προκάλεσαν στασιμότητα στην ανάπτυξη της γλώσσας μας. Γιατί στα ιστορικά καταγεγραμμένα χρόνια, δηλαδή τον 8ο αιώνα, την βρίσκουμε και πάλι αλλά εξελιγμένη. Είναι η γνωστή αρχαία ελληνική γλώσσα που ομοιάζει με τη νέα, με όλα τα γράμματα να είναι κεφαλαία. Μετά, κατα την Ελληνιστική περίοδο με τις κατακτήσεις του Μεγάλου Αλεξάνδρου, απέκτησε τονισμό και πνεύματα για ευκολότερη εκφορά των λέξεων. Κατά την Βυζαντινή περίοδο, έχουμε την εγκαθίδρυση των μικρών γραμμάτων και τα μεσαιωνικά ελληνικά. Στα νεότερα χρόνια έχουμε και την παρένθεση της καθαρεύουσας, μιας δήθεν αρχαΐζουσας ελληνικής διαλέκτου. Μετά την κατάργησή της, έχουμε την επισημοποίηση της απλούστερης νεοελληνικής δημοτικής γλώσσας. Βέβαια, σε σχέση με την αρχαιότητα και μέχρι τώρα, έχει εμπλουτιστεί το λεξιλόγιο πολλές φορές, όπως και έχουν απλοποιηθεί όλες οι λέξεις. Η γραμματική, η ορθογραφία και το συντακτικό, έχουν όλα αλλάξει για λόγους ευηχίας, συντομίας, ευκολίας στην μάθηση και την χρήση. Προφανώς λόγω της φυσικής προόδου της γλώσσας. Όμως υπάρχει ένα πρωτοφανές λάθος στην ελληνική γλώσσα, που φαίνεται να αποτελεί έναν όχι απλά άλυτο, αλλά και άγνωστο γρίφο εν έτει… 2025. Είναι η ελάχιστη χρήση του ουδέτερου γένους. Δηλαδή αναρωτιέμαι πόσες χιλιετίες θα περάσουν ακόμα για να γίνει μια τέτοια αυτονόητη διόρθωση. Υπάρχει αυτή η προχειρότητα στο τι θεωρούμε αρσενικό και τι θηλυκό. Άψυχα αντικείμενα και ιδέες έχουν φύλο, πράγμα εντελώς παράδοξο. Θα μπορούσαμε ας πούμε τον ήλιο να τον πούμε ήλιον και τη σελήνη σελήνιον. Αυτή θα ήταν μια αξιόλογη προσπάθεια να ουδετεροποιήσουμε το γένος τους. Ίσως και να προσφέρουμε κάποια ευηχία με την επαναφορά της αρχαϊκής κατάληξης του -ν. Όμως, η αλήθεια είναι πως εφόσον γίνει τέτοια ριζική αλλαγή, θα αλλάξει ύφος όλη η γλώσσα. Αυτό πιθανώς να οδηγήσει σε υποβάθμιση της γενικής ευηχίας της, καθώς θα μειωθούν έντονες και ποικίλες φωνηεντικές καταλήξεις και άρθρα.