Καθημερινά υπάρχουν τόσα πολλά που χρήζουν αναφοράς, ανάλυσης, και σχολιασμού, αλλά περιορίζομαι στο να λέω μόνο για ένα θέμα. Ακριβώς όπως και στο παιχνίδι των αντανακλαστικών της σελίδας μας που επιτρέπει μόνο ένα πάτημα. Και αυτό για να κάνουμε οικονομία σε χρόνο και να μη χάσουμε το νόημα με την πολυλογία. Όμως κάτι τέτοιο ισχύει για τη φωνή ενός ατόμου και μόνο, καθώς είμαι ο μόνος συντάκτης εδώ. Υπάρχουν πάρα πολλά νέα και απόψεις από όλο τον κόσμο που πρέπει να ακουστούνε και εκεί δεν πρέπει να υπάρχουν περιορισμοί ως προς το σύνολο. Αυτά τα λέω με αφορμή ένα αντιπροχθεσινό όνειρο που ήθελα να γράψω νωρίτερα, αλλά δυστυχώς με πρόλαβαν άλλα γεγονότα, πολύ πιο σημαντικά! Στο όνειρο που είδα λοιπόν, ζούσα σε μια δυστοπική πραγματικότητα στην οποία επιτρεπόταν η διαδικτυακή επικοινωνία μεταξύ των κατοίκων μιας πόλης και μόνο. Θυμίζει λίγο δηλαδή τους υπερβολικούς περιοριστικους νόμους που είχαν οι πόλεις κράτη στην Αρχαία Ελλάδα. Τότε αυτό γινόταν ώστε να δίνεται η μέγιστη εξουσία στις ντόπιες, παλαιές και πανίσχυρες οικογένειες χωρίς να άφηνονται περιθώρια για εξωτερικούς κινδύνους. Πάντως ίσως τελικά να μην έχουν αλλάξει και πολλά από τότε, τουλάχιστον στο αρνητικό μέρος. Και αυτό το βλέπουμε από το διαδίκτυο όπου οι ανήλικοι είναι αποκλεισμένοι από την ενήλικη γνώση, ώστε να μην μπορούν να υπερκαλύψουν το χάσμα των γενεών. Οι γηραιοί και οι κυβερνώντες τους θέλουν να αργήσουν να αποκτήσουν έλεγχο στις ζωές τους, ή να μην τον έχουν και ποτέ, για να μην διακινδυνεύσουν τις θέσεις τους. Επίσης μην ξεχνάμε ότι ο πειρατικός νόμος που επέβαλλε ο ακατανόμαστος, μας κλείνει τα μάτια ώστε να μην βλέπουμε τι λέγεται για εμάς παγκοσμίως, ενώ αυτοί μας κακοποιούνε και γελάνε μαζί μας. Και το αστείο, ζητάνε να πληρωθούνε κι όλας, συκοφάντες κατάσκοποι και φιλάργυρο κράτος! Πραγματικά, τι άλλο έχει μείνει; Να επιβληθεί νόμος ο οποίος θα επιτρέπει διακίνηση ψηφιακού υλικού που δημιουργείται μονάχα εντός της πόλης, δεν είναι αρκετοί οι ήδη υπάρχοντες περιορισμοί; Το να μας κατατάξουν τοιουτοτρόπως διαδικτυακά, είναι πραγματικά σαν να μας στιβάζουν όπως όπως σε ένα μικρό μέρος, εγκλωβίζοντάς μας, ώστε να μας πάρουν το "μέλι" ακόμα και με τον υπνωτισμό που προκαλούν οι καπνοί των πόλεων. Ή δεν ξέρω, μπορεί να είναι και κάτι πολύ χειρότερο, όπως να θέλουν να μας εξολοθρεύσουν χωρίς ποτέ να έχουμε την δυνατότητα να ξεφύγουμε ή να το μάθει κανείς εκτός της περιοχής μας.