Σήμερα θα μιλήσουμε για τον ναρκισσισμό και την πηγή του, εξετάζοντας από μυθολογία μέχρι πνευματισμό. Πηγαίνοντας πίσω στα χρόνια της αρχαίας Ελλάδας, βρίσκουμε την λέξη "Νάρκισσος" να είναι ταυτόχρονα η ονομασία ενός άνθους, αλλά και του υιού του ποτάμιου Θεού Κηφισού. Εμείς θα πούμε ότι φυτό και άνθρωπος είχαν παράλληλη ύπαρξη και ταυτίζονταν, ώστε να μην δώσουμε σε κάποιον τα "πνευματικά δικαιώματα" του ονόματος και έτσι χαλάσουμε το παραμύθι. Λέγεται λοιπόν πως το ομώνυμο άνθος και ο μυθικός θνητός Νάρκισσος ήταν τόσο όμορφα πλάσματα και τα δύο, που όπως δηλώνει και η λέξη, "νάρκωναν" τους γύρω τους με την γοητεία της υπόστασής τους. Όμως το τέλος είναι προδιαγεγραμμένο και για τους δύο, καθώς καταληκτικά ερωτεύονται το είδωλό τους και πεθαίνουν κοιτώντας το νερό που το αντικατοπτρίζει. Και πνίγονται σε αυτό, όπως έπνιγαν τον κόσμο με την απίστευτη ομορφιά τους, που δεν μπορούσαν να μοιραστούν όσο ζούσαν. Βασιζόμενοι σε αυτόν τον μύθο λοιπόν, μιλάμε και για την ψυχολογική κατάσταση του ναρκισσισμού. Δηλαδή όταν κάποιος νιώθει τόσο μεγάλη αυτοπεποίθηση για τον εαυτό του, που αναγκαστικά αδιαφορεί ή και υποτιμά τους άλλους για να την διατηρήσει. Όμως ήρθε η στιγμή να δώσω νέο επίπεδο σε αυτόν τον μύθο -αλλά ίσως και ψυχικό νόσημα- εμπλέκοντας τον πνευματισμό. Δηλαδή να πω πως πιστεύω ότι υπάρχει κάποιο πνεύμα που στοιχειώνει τέτοια άτομα (για τα φυτά δεν ξέρω), ζει μέσα τους και ευχαριστιέται να τους παρακολουθεί και να τους αισθάνεται σαν μέρος του. Ίσως να μιλάμε για κάποιο άκρως ερωτευμένο πνεύμα, το οποίο λατρεύει να μοιράζεται το ίδιο σώμα λόγω της ομορφιάς του και να το χρησιμοποιεί με έναν ερμαφρόδιτο τρόπο. Μέχρι την επόμενη ζωή τουλάχιστον, αν δεν γίνει κάτι άλλο. Για να το αποδείξω αυτό, θα σας πω επίσης μια παρατήρηση από προσωπική μου εμπειρία. Έχω διαπιστώσει λοιπόν, πως η αυτοϊκανοποίηση κάποιου σε αισθησιακές σκηνές του εαυτού του, στις οποίες είναι ολομόναχος, προκαλεί μια μυστηριώδη αφροδισιακή αύρα. Κάποιος θα μπορούσε να την πει ηδονική ή και ναρκωτική. Η αυθεντική αύρα του Νάρκισσου ίσως! Αυτό πιθανώς συμβαίνει διότι σε ενδιαφερόμενα πνεύματα αρέσει να βλέπουν τέτοιο θέαμα και η συγκεκριμένη πράξη του "ναρκισσιστή" δείχνει ότι τα αποδέχεται και αυτό τα διεγείρει περαιτέρω. Ενισχύοντας την σύνδεσή τους. Τώρα είτε έχω κάνει μία σπουδαία ανακάλυψη υπερφυσικού έρωτα που θα γράψει ιστορία, είτε απλά έχω χαθεί στη μέθη του εγωισμού και της αυταρέσκειάς μου. Γιατί να αναφέρω και μία κατακριτική φωνή περί ναρκισσισμού, ο μουσικός Ραψωδός Φιλόλογος είχε πει σε ένα από τα κομμάτια του "Σε λίγο βλά.. θα τον π... με φωτογραφίες σου". Αλλά εντάξει, δικαιολογείται γιατί πιθανώς να μην γνωρίζει πολλά περί πνευματισμού. Και σε αυτό το σημείο θα κλείσω το άρθρο με ένα ρητορικό μεταφυσικό ερώτημα. Άραγε όταν μοιάζει να ερωτευόμαστε τον εαυτό μας, ερωτευόμαστε κάποιον άλλον που είναι αόρατος ή όχι;