Ο Κόρ(ε)ι Τέιλορ είναι ένας τραγουδιστής ροκ-μέταλ. Περισσότερο της πέτρας στις προσωπικές του κυκλοφορίες, όπως και στο συγκρότημα Στόουν Σάουρ (Stone Sour) και περισσότερο του εναλλακτικού, πιο σκληρού μετάλλου στους Σλίπνοτ (Slipknot). Είναι γενικά επαναστατικός και αυθεντικός στο είδος του, παρά τα όποια πρόσφατα στραβοπατήματα. Το τελευταίο το λέω γιατί ο δίσκος του 2022, κοντινά του τραγούδια, αλλά και η δημοσίευση παλιών ακυκλοφόρητων (πέραν του Juliette-Ιουλιέτα ίσως, που άρεσε και στη Sabrina_Great) δεν με εντυπωσίασαν ιδιαίτερα. Μάλιστα κάποια μου φάνηκαν απογοητευτικά, κάτι σπάνιο για το ιστορικό που έχει. Όπως και να 'χει κρατάει ψηλά την ποιότητα της metal μουσικής, με τραγούδια που αγγίζουν την ψυχή. Και όχι με υπερβολικές φωνές που δε βγάζουν νόημα, σαν πολλά άλλα συγκροτήματα. Έχω, λοιπόν, ακούσει τα περισσότερα τραγούδια του και έχω ταυτιστεί πλήρως με ορισμένα, σε σημείο που είτε αλλάξανε την στρατηγική μου στη ζωή, είτε κατέληξαν να εισβάλλουν ακόμα και στον ύπνο μου. Ας πούμε είδα διάφορα όνειρα και πρόσφατα, αφού άκουσα τρία τραγούδια του Corey Taylor. Πρώτο άσμα ήταν το Absolute zero (Απόλυτο Μηδέν) από SS, που μιλάει για έναν κόσμο που βρίσκεται σε παραλήρημα και δεν αξίζει επένδυση ούτε ενός ευρώ. Το δεύτερο ήταν το Gone Sovereign (Έγινα Κυρίαρχος), πάλι από SS, στο οποίο ξεκαθαρίζει πως ό,τι κατέχει του ανήκει και ότι ο ίδιος δεν είναι για πούλημα. Προσπαθώντας, όπως λέει, να διατηρήσει την τάξη. Τρίτο το Override (Χειροκίνητη οδήγηση, με την έννοια της ανατροπής), από Slipknot, στο οποίο κατηγορεί σχεδόν τους πάντες πως κατευθύνουν τους άλλους σε αντίθετα πράγματα από αυτά που ζητάνε. Το αποτέλεσμα φυσικά λέει είναι να έρχεται η κόλαση και ζητάει από όλους να μείνουν ακίνητοι, μάλλον για να πάρει αυτός και οι δικοί του τον έλεγχο! Πάντως όταν τα άκουγα, τα ένιωθα δικά μου τα κομμάτια και τα φώναζα από μέσα μου. Έτσι φαίνεται να έκανα εντύπωση στον κόσμο των πνευμάτων, γιατί έμοιαζε να τα εννοούσα τα τραγούδια του πιο πολύ και από τον ίδιο. Οπότε πάμε στο όνειρο που μου προκάλεσαν γι' αυτόν τον λόγο και θυμάμαι πιο καθαρά. Περπατούσα λοιπόν κάτω από το σπίτι μου προς την είσοδο και με κάλεσε στο κινητό τηλέφωνο ο Corey Taylor. Με ρώτησε αν θέλω να συνεργαστούμε και εγώ ήμουν καταφατικός. Στο τέλος μου ξαναείπε "Είσαι σίγουρος ότι θες να συνεργαστούμε στα τραγούδια;". Άσχετα από το όνειρο, η αλήθεια είναι πως συνεργαζόμαστε ήδη, αν κρίνω από τους στίχους του. Χωρίς να ξέρω το γιατί και το πώς. Πάντως παλαιότερα είχα δει και άλλα όνειρα με αυτόν. Όπως για το τραγούδι Liar's Funeral (Κηδεία του ψεύτη), που έλεγε να σταματήσω να το τραγουδάω μαζί του γιατί τον στοιχειώνω και δεν άντεχε. Άλλο όνειρο ήταν που τον είχα δει να περπατάει με συμμαθήτριές μου στην λεωφόρο Σιβιτανίδου ή Δαβάκη, στην Καλλιθέα. Και σε πιο παλιό, κάτι χρόνια πίσω, τον είχα δει να είναι Έλληνας αγρότης μουσικός. Πάντως με βάση τα εξωτερικά χαρακτηριστικά του, ειδικά όπως τον είδα στο βίντεο του Say you 'll haunt me (Πες ότι θα με στοιχειώσεις), πρέπει να έχουμε κάποια μακρινή συγγένεια. Από κει και πέρα δε ξέρω κάτι άλλο.