Πραγματικά, τα πνεύματα εχθές τα έδωσαν όλα στον εφιάλτη που είδα. Ας δούμε λοιπόν κάποιες τυχαίες δραστηριότητες και σκέψεις μου την προγενέστερη ημέρα και πώς τις συνδύασαν. Αρχικά, έχουμε το μάτι μου που έπεσε στο άρθρο του αρχαίου σκυροδέματος, ενώ διόρθωνα τους συνδέσμους του ιστολογίου το περασμένο βράδυ. Ύστερα, πέρασα και από το άρθρο για τον κλέφτη της νύχτας, που παραμονεύει σε γειτονιές. Μετά πάτησα στην παραπομπή για την ονομασία του ελληνικού εργατικού κόμματος (ΚΚΕ), όπου την σχολιάζω ως αστεία. Νωρίτερα είχα δει το βίντεο του Yolo (Ζεις μόνο μια φορά) των Lonely Island, όπου προσπαθούν να φυλαχθούν από τα πάντα γύρω τους, σε υπερβολικό βαθμό, για να προστατέψουν την ζωή τους που την υπερεκτιμούν. Εκεί συμβαίνουν και απρόσμενα ατυχήματα, όπως το να πέφτουν μουσικά όργανα από τα πάνω διαμερίσματα, ενώ σε μια σκηνή τραγουδάνε μέσα από ένα αστικό τεχνητό ποτάμι. Επίσης μην ξεχνάμε ότι προχθές ασχολιόμουν όλη μέρα με τον φανταστικό συγγραφέα Alan Wake. Στο ομώνυμο παιχνίδι, ο κόσμος ο οποίος ο ίδιος είχε συνθέσει στις ιστορίες του τού επιτιθόταν, σε ένα εφιάλτη που άρχιζε να γίνεται αληθινός. Αλλά για την ακρίβεια, εγώ εστίασα πιο πολύ στο αρχικό γεγονός του πνιξίματος της Μούσας, αν και ίσως ο πρωταγωνιστής να έπαθε το ίδιο στο τέλος. Στην σχετική ανάρτηση που έγραψα μάλιστα, σχολίασα και το νέο τραγούδι του μουσικού συγκροτήματος του παιχνιδιού, που μιλάει για ένα σκοτεινό ποτάμι που τους έχει παρασύρει. Και τέλος ασχολήθηκα και με το θέμα του γυμνισμού, όπως κάνω κάθε μέρα, για τον οποίο γίνεται λόγος σε διάφορα άρθρα εδώ. Έτσι λοιπόν, παίρνοντας υπ' όψιν όλα αυτά, ας δούμε τι έγινε κατα τη διάρκεια του ύπνου μου. Το όνειρο αρχίζει έχοντας εμένα σε μια υπεραγορά super market κοντά στο σπίτι μου, από την οποία δεν αγόρασα τίποτα. Όταν βγήκα από αυτή, άρχισα να κυκλοφορώ στους δρόμους και πέρασα μέσα από κάποιο ισόγειο όπου μια κοπέλα καθόταν γυμνόστηθη. Μετά συνέχισα προς το ημικαλυμμένο ποτάμι, τον Ιλισσό, αλλά επειδή ήταν σκοτεινά καθώς χαλάσαν τα φώτα εκείνη τη στιγμή, φοβόμουν να κυκλοφορήσω ελεύθερα μη μου επιτεθούν. Με μεγάλη προσοχή συνέχισα την πορεία μου, για να συνειδητοποιήσω ότι το ποτάμι είχε γίνει εργοτάξιο. Μάλιστα βρέθηκα στην κοίτη του, όπου παραλίγο να πολτοποιηθώ από τα σχεδόν στερεοποιημένα σκυροδέματα που ερχόντουσαν κατα πάνω μου ως συμπληγάδες πέτρες! Τότε ήμουν αρκετά γρήγορος ώστε να απεγκλωβιστώ εγκαίρως και να βρεθώ κοντά σε κάτι εργάτες που φεύγανε, κινούμενοι προς την έξοδο. Βέβαια και πάλι εκεί, ίσα που πρόλαβα να φτάσω πριν φραχθεί. Τότε μου είπαν οι εργάτες, "Έλα, έφτασες!" και το δωμάτιο της εξόδου λειτούργησε ως ανελκυστήρας, που με έβγαλε στο κρεβάτι από το οποίο σας γράφω τώρα. Ξέρετε, ίσως να μη μου επιτέθηκαν άμεσα οι εργάτες, επειδή στο παρελθόν είχα γράψει -στο παλιό, διεγραμμένο πλέον Χ- και για τα ύποπτα εργατικά ατυχήματα!