Κανένα πενθήμερο πριν, όταν άρχισα να ασχολούμαι με την διαδικτυακή συνομιλία του ome.gg και είχα φτιάξει λογαριασμό εκεί με αγγλική και ελληνική περιγραφή, έγινα αποδέκτης ενός ενδιαφέροντος σχολίου. Μου είπε κάποιος λοιπόν, πως τα γράμματά μας φαίνονται τρομακτικά. Για να το ερευνήσουμε σε βάθος αυτό, θα σας θυμίσω που στο παρελθόν σας είχα πει πως η αύρα των γραμμάτων αλλάζει ανάλογα με το ποιός τα χρησιμοποιεί. Φυσικά αν κάποιος τα εχθρεύεται ή τον εχθρεύονται, τα πνεύματα θα του ενεργοποιήσουν και τα ανάλογα ένστικτα, όπως ένα καλό ή κακό προαίσθημα. Όμως πέρα από το πνευματικό σκέλος, σημασία έχει να καταλάβουμε τι ακριβώς βλέπουμε όταν αντικρύζουμε γράμματα και να κρίνουμε ανάλογα με τη μορφολογία τους. Αντικειμενικά μιλώντας, η ελληνική γλώσσα είναι η πιο όμορφη και καλοδουλεμένη στην γραφή της, με συνέπεια κι όλας να δίνει την εικόνα της πιο "εξημερωμένης" ανθρώπινης γλώσσας. Κάθε γράμμα της είναι προσεγμένο στη λεπτομέρεια ώστε να δίνει ισορροπημένη αίσθηση, όχι πολύ χαλαρή όπως τα αραβικά ας πούμε, ή δριμεία όπως τα κινεζικά. Ας δούμε όμως λίγο την αλφάβητό μας, ώστε να καταλάβουμε γιατί είναι και η πιο γήινη από όλες. Το Α μοιάζει με σκηνή και το α με μήλο. Τα Β και β με τους κεντρικούς κοπτήρες που αγγίζουν τα χείλη μας όταν τα διαβάζουν. Το Γ με κατασκευή κρεμάσματος (όπως λάμπας) και το γ με ψάρι. Το Δ με πυραμίδα, ενώ το δ με φίδι σε όρθια στάση. Το Ε με έπιπλο τοποθέτησης πραγμάτων, ενώ το ε με πιαστράκι. Το Ζ με αποφασιστικό χάραγμα σχεδίου, ενώ το ζ με πιο διεξοδικό. Το Η με όργανο εκγύμνασης, ενώ το η θα μπορούσε να δείχνει άνθρωπο σκυμμένο που το χρησιμοποιεί. Το Θ με την θέση της γλώσσας μας στο στόμα όταν το προφέρουμε, ενώ το θ επίσης αλλά με χαμηλότερο τόνο. Το Ι με μια ευθεία γραμμή, ενώ το ι με ραβδί που κρατάμε για να στηριζόμαστε. Το Κ με χέρι και πόδι απλωμένο, αλλά και το κ ίσως μικρότερου ατόμου. Το Λ με στέγη και το λ με τη θέση της γλώσσας μας στον ουρανίσκο όταν το λέμε. Το Μ με το μέρος του σώματος κάτω από τον κορμό και το μ ίσως με χέρι που βαστάει σκεύος μεταφοράς τροφίμου ή ποτού. Το Ν με εναλλακτικό και πιο ευθύ σχέδιο δράσης σε σχέση με το ζήτα, ενώ το ν με το σήμα της νίκης των δακτύλων. Το Ξ με ξυράφια, ενώ το ξ με εργαλείο για ξύσιμο. Το Ο με το σχήμα των χειλιών μας όταν το λέμε, όπως και το ο. Το Π με τραπέζι, όπως και το π με μικρότερο. Το Ρ με τον κοίλο σχηματισμό της γλώσσας μας που είναι να σαν αγκαλιαζει πετραδάκι (ηχομιμητικό κι όλας), όπως και το ρ. Το Σ με μία ακόμα αυθόρμητη έκφραση μεθόδου κίνησης, σαν τα κεφαλαία ζήτα και νι, ενώ το σ μοιάζει με υψωμένο δείκτη κλειστού χεριού. Το Τ με σφυρί, ενώ το τ το ίδιο με πιο καλλιτεχνική εμφάνιση. Το Υ με σφεντόνα και το υ με δοχείο. Το Φ με τα δύο μπροστινά δόντια και την πίεση που δέχονται στην εκφορά του, όπως και το φ. Το Χ με διασταύρωση, όπως και το χ με λιγότερο κάθετη. Το Ψ με τρίαινα για ψάρεμα ας πούμε, όπως και το ψ. Το Ω με πύλη όπως είχαμε πει και παλαιότερα, ενώ το ω με έμβρυο. Συμπερασματικά, έχοντας δει και τα 24 γράμματα της ελληνικής αλφαβήτου, καταλαβαίνουμε πως σε σχέση με όλες τις υπόλοιπες έχουμε την λιγότερο τρομακτική και περισσότερο φυσιολογική εμφανισιακά. Αν κρίνουμε βέβαια με βάση τα όσα αντιμετωπίζουμε στη γη, όπου η ζωή μας δεν είναι ούτε μια ευθεία γραμμή, αλλά ούτε και συνεχή πίεση ώστε να εκτονωνόμαστε στο μολύβι και το χαρτί.