#686 Το δρεπάνι

Η σημερινή λέξη "δρεπάνι" προέρχεται από το αρχαιοελληνικό "δρέπανον". Αυτό με τη σειρά του από το "δρέπω", που σημαίνει κόβω με σκοπό τη συλλογή καρπών. Εμένα μου μοιάζει με υβριδική στοματική-ηχομιμητική λέξη, δεν ξέρω αν συμφωνείτε. Με λίγη φαντασία, το δέλτα ως οδοντικό σύμφωνο συνδέεται με τους κοπτήρες των δοντιών μας, όσο και με τη λεπίδα ενός εργαλείου τέτοιας χρήσης. Το ρο με το πως γλιστράει το τελευταίο στις πέτρες και τα χόρτα κατά την "τελετουργική" κίνησή του. Το έψιλον τόσο με τον οξύ ήχο του κοψίματος, όσο και με την ένταση στην άσκηση δύναμης. Το πι αντιπροσωπεύει τον ήχο που κάνει ένα τέτοιο κοπτικό εργαλείο, όταν στο τέλος ακουμπά με την ξύλινη λαβή του στο έδαφος. Αλλά γενικά όταν μιλάμε για δρεπάνι σε εργασιακό επίπεδο, εννοούμε αυτό του το είδος που είναι μικρό σε μέγεθος και ελαφρύ. Πιάνεται εύκολα με το χέρι και η λεπίδα του μοιάζει με λυγισμένο μαχαίρι κατα πλάτος, ενώ στο εσωτερικό της κοιλότητάς της είναι ακόμα πιο κοφτερή. Ωστόσο οι περισσότεροι όταν ακούμε δρεπάνι, καταλαβαίνουμε το μακρυδρέπανο, το οποίο φανταζόμαστε να κρατάει ο Χάρος όταν θερίζει τις ψυχές μας. Αυτό έχει μακρύ κοντάρι, σχεδόν σαν σφουγγαρίστρας και η λεπίδα του είναι πιο επιμηκής και ίσια, αλλά και πάλι συνήθως κοφτερή από την εσωτερική, κάτω πλευρά. Εμείς θα εστιάσουμε στο δεύτερο, βαρύ δρεπάνι, με τον εξίσου βαρύ συμβολισμό που είναι αυτός του θανάτου όπως είπαμε. Εμπνεόμενος από την προηγούμενη μικροεφαρμογή του "Αγγελιοφόρου του Μαραθώνα" που στο τέλος πεθαίνει, και νιώθοντας μια ανισορροπία και αδικία, είπα να δημιουργήσω μια συνέχεια στην οποία ο δρομέας επιστρέφει για εκδίκηση. Στη νέα μικροεφαρμογή "Το δρεπάνι" ο αγγελιοφόρος κάνει τον ίδιο δρόμο των 4 ωρών, σε μια προσπάθειά του να συναντήσει τον Χάρο αυτοπροσώπως και να τον κάνει να πεθάνει από εξάντληση! Ένα λάθος βήμα όμως φέρνει το δρεπάνι με την αόρατη μορφή του Θεριστή πιο κοντά. Στο δεύτερο στραβοπάτημα φτάνει τον δρομέα και καθώς του παίρνει τη ζωή για δεύτερη φορά τον ρωτάει "Εξαντλήθηκες;". Αυτό είναι το "Ύστατο χαίρε", ένα μήνυμα με ευθύνη παράδοσης από τον Χάρο πλέον. Αν ωστόσο πατήσετε σωστά τα βελάκια που αντιπροσωπεύουν τα βήματά του, στο τέλος πεθαίνει ο Χάρος από την κούραση. Όμως μετέπειτα γίνεται φάντασμα και μετατρέπεται σε φωνή συνείδησης, η οποία λέει "Τώρα που πέθανε ο Χάρος, νιώθεις ζωντανός;". Γιατί όλα στο μυαλό μας είναι εν τέλει, ζωή και θάνατος ταυτίζονται. Πάντως επέστρεψε το αγαπημένο μου Ωμέγα μετά από καιρό σε μικροεφαρμογή. Θα το βρείτε στο κέντρο (ως Ω) να αναμένει στοχευτικά το πάτημα των σωστών βελών-βημάτων και να συμπληρώνει την ανατριχιαστική, νεκρική αισθητική του παιχνιδιού! Σοβαρά τώρα, ακόμα παίζετε παιχνίδια τρομο-κυνηγητού σαν το Dead By Daylight (Νεκρός από/μέχρι το φως της ημέρας); Εκεί όλοι σας κλέβουν και χάνεται η ουσία από την πολυπλοκότητα και τα περιττά στολίδια. Παίξτε "Το δρεπάνι" και είμαι σίγουρος πως θα τα ξεχάσετε τα άλλα!