#360 Πνευματιστική αντίδραση

Ίσως κάποιοι να έχουν δει έστω μία από τις ταινίες δράσης "Ο εξολοθρευτής" του Άρνολντ Σβαρζενέγκερ. Arnold Schwarzenegger γράφεται το όνομα του πρωταγωνιστή ηθοποιού στα λατινικά και σημαίνει "ισχυρός ηγεμόνας της μαύρης κορυφογραμμής". Ή ακόμα και "μαύρος νέγρος ισχυρός ηγεμόνας", κατά μία πιο ελεύθερη μετάφραση. Στη σειρά των ταινιών του, τον βλέπουμε ως μισό μηχάνημα και μισό άνθρωπο, να κάνει ταξίδια στο χωροχρόνο και να σώζει τον κόσμο. Κάποια στιγμή βλέπουμε μέσα από τα μάτια του να φορτώνονται οπτικά προγράμματα, σχετικά με τα αντικείμενα γύρω του. Κάτι σαν τα σημερινά ψηφιακά γυαλιά εικονικής πραγματικότητας. Κάπως έτσι λειτουργούνε και τα δικά μας μάτια, όμως δεν βλέπουμε συχνά ορατές λεπτομέρειες, δηλαδή τις γνωστές μας ως παραισθήσεις. Όμως πάντα το μυαλό μας λειτουργεί τοιουτοτρόπως, έστω και διακριτικά. Όταν βλέπουμε μια εικόνα ή μια κατάσταση με συγκεκριμένο τρόπο, ο εγκέφαλός μας φορτώνει αυτόματα σχέδιο δράσης. Δηλαδή μπορεί να δούμε ένα πρόσωπο φιλικά ή εχθρικά, και να υπάρξουν ανάλογες προτεινόμενες σκέψεις και ενέργειες, με την βοήθεια και των πνευμάτων. Για παράδειγμα, ας πούμε ότι εγώ λέω στον εαυτό μου ότι είμαι σε κατάσταση ομηρίας. Τότε το μυαλό μου κάνει αυτόματη αναζήτηση στο εσωτερικό του για τρόπους επιβίωσης και δραπέτευσης. Ταυτόχρονα επικοινωνεί και με πνεύματα, τα οποία δημιουργούνε μια πνευματιστική αντίδραση. Ξαφνικά στέλνονται μηνύματα σε ζωντανούς και νεκρούς, ενώ τα αντικείμενα γύρω μου μοιάζει να αποκτούν διαφορετική αξία, αλλά και ιδιότητες. Αλλάζει ο τρόπος που αντιλαμβάνομαι τον κόσμο γύρω μου, εντελώς αυτόματα. Και ίσως να αλλάζει η πραγματικότητα και για τους υπόλοιπους γύρω μου, καθώς ο κόσμος των πνευμάτων έχει την δύναμη να το κάνει αυτό.

#318 Αφιέρωμα σε Alan Wake

Το ιστολόγιό μας δεν απουσιάζει ούτε από τις σύγχρονες μυθικές δημιουργίες. Σήμερα θα μιλήσουμε για το μεταφυσικό, σκοτεινό και μυστηριώδες παιχνίδι Alan Wake (Άλαν Γουέικ / Άγρυπνος Ευγενής). Είναι ένα παιχνίδι με απίστευτη ατμόσφαιρα, αισθάνεσαι πραγματικά σαν να βρίσκεσαι μέσα σε μια περιπετειώδη ταινία δράσης και τρόμου. Χειρίζεσαι έναν επιτυχημένο συγγραφέα, που ξαφνικά ξεμένει από έμπνευση και η γυναίκα του η Alice (Αλίκη ή Ευγενία μεταφρασμένα) τον πάει διακοπές σε κάποιο χωριό για να τον βοηθήσει. Εκεί μένουν σε ένα μικρό νησί στη μέση ενός κοιμώμενου, βυθισμένου σε λίμνη, ηφαιστείου. Όμως τα νερά της φαίνεται ξαφνικά να τραβάνε την Αλίκη μέσα στην άβυσσό της, χωρίς να μένει ίχνος της πίσω. Εξαιτίας αυτού αλλά και των ακόλουθων δραματικών γεγονότων, η λίμνη φαντάζει ωκεανός πλέον, όπως ποιητικά λέγεται. Ο κόσμος γεμίζει με παραισθήσεις και σκιερά επιθετικά μεταφυσικά πλάσματα, που μοιάζουν με δαιμονισμένους ανθρώπους και ζητάνε εκδίκηση. Ο συγγραφέας φαίνεται να έχει απαχθεί από την δική του ιστορία, την οποία βρίσκει σελίδα σελίδα, καθώς προσπαθεί να επιστρέψει στο φως και να βρει την γυναίκα του. Βρίσκεται σε μια σκοτεινή διάσταση με τον φακό του, από την οποία δεν φαίνεται να ξεφεύγει ούτε στα επόμενα δύο μέρη του παιχνιδιού. Στη σύντομη ενδιάμεση συνέχεια, παραμένει σε μια πραγματικότητα στην οποία εμφανίζεται και κάποιος που μοιάζει με δίδυμος κακός αδερφός του και προσπαθεί ακόμα και υπερφυσικά να τον καταστρέψει. Εκεί υπάρχει και ένα πιθανώς δοκιμαστικό τέλος, όπου τελικά επανενώνεται με την σύζυγό του. Στο τρίτο και τελευταίο μέρος, αλλά επισήμως δεύτερο, μπλέκει μέχρι και ομοσπονδιακούς πράκτορες, που προσπαθούν κι αυτοί να προσαρμοστούν στη νέα τρελή πραγματικότητα. Στο κανονικό τέλος δεν καταφέρνει να επιστρέψει πλήρως στο φως, ούτε να βρει την γυναίκα του, καθώς μοιάζει να έχουν χωριστεί σε δύο διαφορετικές πραγματικότητες. Αυτό ήταν το παιχνίδι πάνω κάτω και να σημειώσω και ένα τραγούδι που άκουσα σε αυτό και μου άρεσε πολύ. Είναι το τραγούδι Haunted (Στοιχειωμένη) της Poe (Πόου), στο οποίο περιγράφει τον τρόπο που βλέπει τη ζωή της. Είναι στοιχειωμένη από πνεύματα, βιώματά της, αλλά και την απουσία κάποιου του οποίου αναμένει την επιστροφή, για να τα αλλάξουν όλα με μαγικό τρόπο.

#302 Νηστεία

Η σίτιση μας είναι απαραίτητη για την επιβίωσή μας ως άνθρωποι και αν δεν γίνει σωστά, μας περιμένουν όχι μόνο βραχυχρόνια αλλά και μακροχρόνια προβλήματα. Το σώμα μας χρειάζεται άφθονη ενέργεια για να λειτουργήσει και επαρκή θρεπτικά συστατικά για να μείνει υγιές. Σε περιόδους που δεν τρεφόμαστε σωστά, μπορεί να δημιουργηθούν ή να ενταθούν ασθένειες στον οργανισμό μας. Ακόμα και η κρίση μας φαίνεται να θολώνει τότε, πράγμα που μπορεί να μας οδηγήσει σε μη αναστρέψιμα λάθη. Όλο αυτό που περιέγραψα, είναι οι παρενέργειες της νηστείας. Δηλαδή της μερικής ή ολικής αποχής από το φαγητό, για ένα συγκεκριμένο χρονικό διάστημα. Από τα παλιά χρόνια, διάφοροι θρησκόληπτοι ή και κάποιοι πειραματιστές φιλόσοφοι, δοκίμαζαν αφαιρετικές διατροφικές αλχημείες. Συνήθως ο λόγος ήταν για να έχουν παραισθήσεις, να νιώθουν αδυναμία και να έχουν παραληρηματικές ιδέες, ώστε να μένουν εντελώς πιστοί στην θεότητά τους, χωρίς καμμία αντίσταση. Στα αρχαιοελληνικά νεκρομαντεία φαίνεται να εκμεταλλευόντουσαν άμεσα τις ψευδαισθήσεις και την ευαλωτότητα που δημιουργούνταν από την ελλειπή ή τοξική κατανάλωση τροφής. Λένε ας πούμε ότι έχουν ανακαλυφθεί από τις ανασκαφές ειδικά θεατρικά σύνεργα, τα οποία χρησιμοποιούσαν οι ιερείς και οι βοηθοί τους, για να κάνουν τους επισκέπτες να πιστέψουν πως τους μιλάνε οι ίδιοι οι νεκροί. Εγώ βέβαια θα πω πως αυτό πιθανώς να ήταν κάποια ύστερη απατεωνιά και πως αρχικά πράγματι οι ψευδαισθήσεις τους έδειχναν φαντάσματα, τα οποία δεν ήταν βασισμένα σε υλικούς μηχανισμούς. Σε γενικές γραμμές βέβαια, πέρα από κάποια έξυπνα τεχνάσματα για επικοινωνία με το παραφυσικό όπως το τελευταίο, η νηστεία δεν έχει κάτι θετικό να προσφέρει. Τέτοιο αυτοκαταστροφικό θρησκευτικό έθιμο, δεν μπορούσε να αποδείξει τίποτα άλλο πέρα από το πόσο ευκολόπιστοι, ριψοκίνδυνοι ή και αυτοκτονικοί είναι οι άνθρωποι που το ακολουθούν. Σε περιόδους νηστείας μάλιστα, ήταν η καλύτερη στιγμή για να τους αποτελειώσει κάποιος, αν ήταν ετοιμοθάνατοι. Δεν είναι τυχαίο που η σταύρωση του Χριστού γίνεται ταυτόχρονα με τη νηστεία. Οι γνωστότεροι αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι βέβαια, όπως ο Σωκράτης και ο Πλάτων, υποστήριζαν απλά την λιτότητα στη δίαιτα. Πράγμα που μπορεί να είναι και υγιεινό αν γίνει σωστά. Γιατί το να δηλώνεις ευσεβής για λίγες μέρες μόνο, είναι τουλάχιστον υποκριτικό. Αν είναι βατή μια τέτοια λιτή διατροφή, τότε καλύτερα να γίνεται όλο τον χρόνο. Πολύ πιο λογικό και πολύ πιο υγιές.

#239 Το σύμπαν ως μια ψευδαίσθηση

Όταν έχουμε πολυάσχολη ή απαιτητική ζωή, συνήθως ξεχνάμε που βρισκόμαστε. Η ανάγκη της επιβίωσης ζητά εστίαση σε αυτή, κάνοντάς μας να χάνουμε την μεγάλη εικόνα. Από την εξάντληση μπορεί να βιώσουμε παραισθήσεις και ψευδαισθήσεις, πράγμα που δεν είναι τόσο αρνητικό όσο νομίζουμε. Αυτές οι παρενέργειες είναι εκεί για να μας θυμίζουν πως πρέπει να είμαστε πιο χαλαροί και προσεκτικοί. Διότι σε μερικά πράγματα δεν έχουμε τον έλεγχο, ενώ άλλα δε μπορούμε να τα εξηγήσουμε. Δεν είμαστε μηχανές που υπάρχουν μόνο για συγκεκριμένες δραστηριότητες, αλλά πολύπλοκα όντα και είμαστε μέρη ενός ακόμα πιο πολύπλοκου συστήματος. Και όλα είναι επίτηδες και με σοφία τοποθετημένα έτσι. Παρατηρήστε το σύμπαν γύρω μας για του λόγου το αληθές. Οι πλανήτες τόσο όμορφα τοποθετημένοι στο ηλιακό σύστημα, με τους δορυφόρους τους γύρω τους και όλα με πολύ εύστοχες ονομασίες θεοτήτων. Οι κινήσεις τους τόσο αρμονικές και πειθαρχημένες. Ο γαλαξίες και όλα τα υπόλοιπα αστρικά σώματα έχουν τόσο προσεγμένη, πολύχρωμη και λαμπρή εμφάνιση, λες και κάποιος τα σχεδίασε σε ηλεκτρονικό υπολογιστή. Μήπως τελικά όλα είναι μια ψευδαίσθηση; Μήπως τίποτα που αντιλαμβανόμαστε ως "αληθινό" δεν είναι πραγματικά εκεί; Μήπως όλα είναι ένα παιχνίδι του μυαλού μας; Αυτά είναι ερωτήματα ιδιαιτέρως ρητορικά αυτή τη στιγμή για τον περισσότερο κόσμο, αλλά εγώ θέλω να πιστεύω πως η απάντηση είναι καταφατική και στα τρία. Θα αναφέρω ένα από τα όνειρά μου, στα οποίο έχω αναμφισβήτητα τα "πνευματικά δικαιώματα" κι έτσι λατρεύω να τα γράφω. Ήμουν σε ένα μέρος όπου με βάζανε να ελέγχω αν οι άνθρωποι μπροστά μου ήταν πραγματικοί ή ολογράμματα, σε κάτι που έμοιαζε με εξωγήινο εμπορικό κατάστημα! Θα μπορούσε να είναι κάποια εικόνα του μέλλοντος ή μια επισήμανση των πνευμάτων πως άμα κάτι δεν μπορείς να το αγγίξεις, δε μπορείς να αποδείξεις πως υπάρχει πραγματικά! Όπως στα όνειρα που ζεις κάτι αληθοφανές και συμπεραίνεις ότι είναι η πραγματικότητα. Όπως στα βιντεοπαιχνίδια που γιατρεύεις τον παίκτη σου και νομίζεις προς στιγμήν ότι γιατρεύτηκες εσύ. Ίσως και στη ζωή που αισθάνεσαι τόσα πράγματα, μπορεί τελικά να είναι όλα ένα καλοφτιαγμένο ψέμα. Δύσκολα θα μάθεις ποτέ το πώς δημιουργήθηκε η πραγματικότητά μας και σε τελική ανάλυση ίσως να μην διαφέρει σε τίποτα από τα όνειρα και τα βιντεοπαιχνίδια!

#146 Τι γίνεται μόλις πεθαίνουμε

Το ερώτημα που μου ήρθε ως έμπνευση σήμερα για να απαντήσω, είναι το τι ακριβώς συμβαίνει όταν πεθαίνουμε. Ρώτησα μία τυχαία τεχνητή νοημοσύνη λοιπόν και μου απεκρίθη ότι καθώς σταματάει καρδιά και εγκέφαλος, ναρκωτικές ουσίες του οργανισμού μας χύνονται στο αίμα. Δηλαδή ο θάνατος είναι τόσο γλυκός χημικά, όσο και οι ομορφότερες στιγμές της ζωής μας. Είναι ξεκάθαρο έτσι, πως το σώμα μας έχει φτιαχτεί αποκλειστικά για να φιλοξενεί το πνεύμα μας προσωρινά και στις καλύτερες δυνατές συνθήκες. Είναι ένα βιολογικό μηχάνημα, σαν τα τάμπλετ που αγοράζουμε και τίποτα περισσότερο. Αλλά και τίποτα λιγότερο επίσης, αλλιώς όταν πεθαίναμε δεν θα νιώθαμε τόσο ωραία. Όπως ακριβώς αισθανόμαστε, δηλαδή, όταν έρχεται η ώρα να αλλάξουμε την παλιά μας ηλεκτρονική συσκευή, που σεβαστήκαμε και χαρήκαμε μέχρι εσχάτων. Μετά τον θάνατό μας και με βάση τα μεταφυσικά που αισθάνεται και παρατηρεί ο καθένας μας καθημερινά, φαίνεται πως οι νεκροί συνεχίζουν να βρίσκονται ανάμεσά μας. Και εννοώ ως αόρατες -συνήθως- ψυχές, σε φασματική μορφή. Μάλιστα διατηρούνε κάποια βασικά στοιχεία της εν ζωή υπόστασής τους, αν όχι όλα. Και είναι από όλες τις φάσεις της χωροχρονικής τους ύπαρξης, πράγμα που τους δίνει μη συγκεκριμένη και μεταβλητή μορφή. Παραμένουν πάντα γύρω μας, σαν σύννεφα που με τη βροχή θα αποκτήσουν και πάλι τη ρευστή, γνώριμη μορφή τους. Ή σαν τα έντομα που κρύβονται τον χειμώνα ζωντανά ή σε αυγά, περιμένοντας την άνοιξη ώστε να επιστρέψουν στη ζωή. Είναι πολύ πιθανό με το που πεθαίνουμε, να μπαίνουμε σε μια φάση ονείρου αόριστης διάρκειας. Οι αισθήσεις μας μάλλον είναι περιορισμένες και οι κινήσεις μας αν και πιθανώς πιο ελεύθερες, έχουν σχεδόν μηδενικό αντίκτυπο στο περιβάλλον γύρω μας. Αυτό γιατί έχουμε πιο ελαφριά μορφή και όσα κάνουμε καθορίζονται πλέον από άλλες οντότητες και νόμους. Όμως μιλάμε για εντελώς καινούριες δυνατότητες, παρά τα προλεχθέντα όρια. Όπως το να μπορείς να μπαίνεις στο σώμα κάποιου, να το ερευνάς εξονυχιστικά (όπως και την ψυχή του) και να προσπαθείς να το λειτουργήσεις σαν να ήταν δικό σου. Μπορείς επίσης να περνάς μέσα από τοίχους και διάφορα άλλα αντικείμενα ή και να τα μετακινείς υπό εξαιρετικές συνθήκες. Δεν ξέρω βέβαια για το πόσο μπορεί να μείνει κανείς σε τέτοια κατάσταση. Εξαρτάται μάλλον από τον άνθρωπο και τα πεπραγμένα του. Πάντως η μετενσάρκωση λογικά τη σταματάει απότομα αυτή την άυλη κατάσταση και σε βάζει σε έναν καινούριο κόσμο, με πιο διακριτούς κανόνες και ξεκάθαρη υπόσταση. Τέλος, δεν ανέφερα τίποτα για επιθανάτιες εμπειρίες. Σκόπιμα βέβαια, γιατί γενικά λένε πως ευθύνονται τα χημικά του μελλοθάνατου σώματος που προκαλούνται αυτές οι  "παραισθήσεις" προσωρινής μεταθανάτιας ζωής. Από την άλλη, εγώ τέτοια παραφυσικά τα ζω συνέχεια και δεν νομίζω να έχω πεθάνει και αναστηθεί συνεχόμενα τόσες φορές...

#394 Παιχνίδι Silent Hill Ascension

Το Silent Hill: Ascension ή Σκοτεινός λόφος: Ανάληψη, είναι ένα βιντεοπαιχνίδι μυστηρίου και τρόμου. Η συνέχεια της πλοκής του γινόταν σταδιακά, μέσω ανοιχτής ψηφοφορίας από διαθέσιμα σενάρια και πλέον μπορεί μόνο να ιδωθεί ως ολοκληρωμένη ταινία. Όπως και τα προηγούμενα παιχνίδια της σειράς, εκτυλίσσεται σε κάποιο ανατριχιαστικό μέρος, που είναι στοιχειωμένο από πολύ άσχημα συμβάντα. Οι θαρραλέοι πρωταγωνιστές προσπαθούν να ξεφύγουν από το μίασμα που έχει γίνει μάστιγα για την περιοχή. Αυτό αποτελείται από φαντάσματα και τέρατα, ανθρώπους σε απόγνωση και υστερία και όλα αυτά σε μια σκοτεινή και ευμετάβλητη πραγματικότητα. Ακόμα, μας κρατά το ενδιαφέρον αλλά και μας εκπλήσσει, η επιφανειακή και πολλές φορές αγαθή οπτική που έχουν όλοι για όσα τους συμβαίνουν. Βέβαια, στο τέλος είναι δύσκολο να καταλάβουμε αν είναι πραγματικοί ήρωες ή σχιζοφρενείς δολοφόνοι. Θα σας πω στη συνέχεια το γιατί. Ο εν λόγω τίτλος είναι ένα παιχνίδι χαμένο στις ψευδαισθήσεις, στα μεταφυσικά γεγονότα και στα εγκλήματα. Σε αυτό, κανένα δεν μπορείς να θεωρήσεις πραγματικά αθώο. Ούτε καν την παραθρησκευτική τοπική λατρεία που προσπαθεί να σώσει την πόλη και τα κάνει όλα χειρότερα. Χαρακτηριστική είναι η μορφή των τεράτων που εμφανίζονται ως παραισθήσεις από το πουθενά και θυμίζουν φρεσκοθανατωμένα θύματα, που επέστρεψαν δαιμονοποιημένα για να πάρουν εκδίκηση. Και η τραγική ειρωνεία είναι ότι πρέπει να έχουν και πάλι παρόμοιο βάναυσο τέλος για να σωθούν οι υπόλοιποι. Όμως τελικά μάλλον αποδεικνύεται ότι απλά όλο το μέρος έχει τρελαθεί. Πολλές φορές τα τέρατα δεν είναι απλά οράματα, αλλά πραγματικοί άνθρωποι ή ζώα που δεν φταίνε σε τίποτα. Απλά το μυαλό και τα μάτια κάποιων τους παίζουν άσχημα παιχνίδια απ' ό,τι φαίνεται. Με άγγιξε τόσο έντονα το συγκεκριμένο παιχνίδι, σε σημείο που είδα σχετικά όνειρα με αυτό. Και ήταν σαν αποκλειστικές μεταφυσικές αφιερώσεις για μένα, καθώς ήταν πολύ προσεγμένα σε σκηνοθεσία και όλα. Το πρώτο όνειρο το είδα μεταξύ ύπνου και ξυπνήματος. Ενώ είχα υπνική παράλυση, έβλεπα να κρέμονταν ζωντανά και αυτόνομα ανθρώπινα μέλη από το φωτιστικό του δωματίου μου. Όλα γύρω μου επίσης είχαν την σκοτεινή αισθητική του παιχνιδιού. Σε δεύτερο αλλά κανονικό όνειρο εκείνες τις ημέρες, μεταξύ τέλους 2023 και αρχής 2024 δηλαδή, είχα δει και την πόλη μου στοιχειωμένη. Φάνηκε να έχει μετατραπεί, μετά από κάποια απόσταση από το σπίτι μου και σε σκοτεινά σημεία της, σε επικίνδυνο μέρος με τέρατα που καραδοκούσαν. Θύμιζε έντονα το Silent Hill.