Ο Άδης, ο Θεός του Κάτω Κόσμου, ήταν σύζυγος της πρώην Κόρης, που μετονομάστηκε σε Περσεφόνη. Το όνομά της άλλαξε μετά την κάθοδό της από τον Πάνω Κόσμο, επειδή με την απουσία της έφερε τον χειμώνα, ενώ με τον ερχομό της στον Κάτω έδειξε σκληρότητα, φέρνοντας έτσι καταστροφή και στις δύο περιπτώσεις. Το όνομα της κατα μία υπόθεση φαίνεται να είναι δημιουργημένο από το "πορθώ" και το "φόνος", δηλαδή αυτή που προκαλεί λεηλασίες και φόνους. Όμως ο Θεός Άδης, πέρα από αυτήν και τις συνηθισμένες σκιές των νεκρών που τον φοβόντουσαν και τον υπηρετούσαν, είχε και άλλες φρικιαστικές δαιμονικές οντότητες να τον συνοδεύουν. Οι πιο γνωστές ήταν οι τρομερές Κήρες, που ήταν κόρες της Νυχτός. Μιλάμε για αρπακτικούς φτερωτούς δαίμονες που προκαλούσαν ή απλά τρεφόντουσαν από βίαιους θανάτους. Άλλες λεπτομέρειες της εμφάνισής τους ήταν πως ήταν μαύρες και ντυμένες στα ερυθρά, έχοντας μεγάλους κυνόδοντες και γαμψά νύχια. Παρόμοιες ήταν και οι Άρπυιες στο παρουσιαστικό τους, μόνο που αυτές απλά μετέφεραν ψυχές ή αντικείμενα συνήθως. Κάτι που θυμίζει τον παγερό αλλά ανθρωπόμορφο Χάροντα με την βάρκα του. Υπάρχει όμως ένας ακόμα ιδιαίτερα αιματηρός δαίμονας που ήταν ο Ευρυνόμος, με μελανό χρώμα της σήψης, δέρμα γδαρμένου γύπα και αιχμηρά δόντια, ο οποίος έτρωγε τους νεκρούς και άφηνε μόνο τα κόκκαλά τους. Μετά έχουμε τις Ερινύες, ανελέητες θεότητες της επιβολής της τάξης, ενάντια σε οποιαδήποτε βίαια σκέψη ή πράξη που οδηγούσε σταδιακά στην εξέγερση κατά των Θεών. Οι Μοίρες, αν και δεν μέναν στον Κάτω Κόσμο, ήταν επίσης πολύ σημαντικές γι' αυτόν, καθώς αποφάσιζαν για το πεπρωμένο αλλά και την θανάτωση ανθρώπων εν τέλει. Μετά στο ίδιο κλίμα, πάμε στην Θεά Νέμεση που εκδικούνταν για τους αδικημένους και την Άτη που παραπλανούσε τους επαναστατημένους ανθρώπους και τους έστελνε στην καταστροφή τους. Όπως καταλαβαίνουμε, το σύστημα του Κάτω Κόσμου ήταν εξαιρετικά οργανωμένο, ώστε να μη μπορεί κανείς να δραπετεύσει. Το τονίζω αυτό για να γίνεται κατανοητό πως ο Κέρβερος, δηλαδή ο τρικέφαλος σκύλος φύλακας της εισόδου του, δεν ήταν ο μόνος εγγυητής του παντοτινού βασανισμού και παραμονής των νεκρών εκεί. Ήταν απλά ο τελευταίος και ισχυρότερος από τα κτήνη!