Σήμερα είναι 4 Ιουλίου η οποία είναι η επετειακή ημέρα της Ανεξαρτησίας για τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής. Όπως θα είδατε και από τον τίτλο, έτυχε να δω κάτι πολύ ιδιαίτερο στον ύπνο μου που ίσως να έχει σχέση με την συγκεκριμένη μέρα. Όμως ας κάνουμε μία διευκρίνιση πρώτα. Το όνειρο στην πραγματικότητα είναι μία πολύ γενική λέξη. Γιατί μπορεί να είναι ασαφές και συνηθισμένο, να είναι έντονα αρνητικό δηλαδή εφιάλτης, λιγότερο συχνά να είναι προφητικό ή και εξαιρετικά σπάνια να είναι ονείρωξη. Αυτό που είδα εχθές ανήκει στην υποκατηγορία της ονείρωξης, λέξη που συνετέθη από το "όνειρο" και την "ρεύση", δηλαδή την ροή ενός υγρού. Στην περίπτωση αυτή το υγρό είναι το σπέρμα, δηλαδή μιλάμε για το φαινόμενο της εκσπερμάτωσης που προκαλείται ακούσια από το ερωτικό περιεχόμενο του ονείρου. Τέτοια -ολοκληρωμένα- όνειρα μπορεί να δω 2 3 φορές τον χρόνο ή και καμμία, οπότε καταλαβαίνετε τη σημασία του. Αρκετά σας κούρασα, πάμε λοιπόν αμέσως στο όνειρο που είδα εχθές. Ήμουν σε ένα σχετικά σκοτεινό μέρος (λόγω νύχτας), που έμοιαζε να είναι εντός οικοπέδου κάποιου σπιτιού που ένιωθα δικό μου. Ήταν ανοιχτά εκεί και έβλεπα μπροστά μου, ίσως 10 μέτρα μακριά, μια μεγάλη μαύρη συρόμενη πόρτα. Εγώ βέβαια απλά καθόμουν στην άκρη και απολάμβανα τον βραδινό αέρα. Ξαφνικά ήρθε η Ιταλίδα πρωθυπουργός Γεωργία Μελόνι, γυμνή από κάτω, και αυνανίστηκε τριβόμενη στα πόδια μου! Αυτό μου είπε ότι ήταν επίσημη διπλωματική κίνηση, ένδειξη καλής θελήσεως, για να τα βρούμε ως αντίπαλα πολιτικά στρατόπεδα! Είδα τότε μάλιστα φακούς καμερών να λάμπουν σε απόσταση πίσω από την πόρτα. Εκείνη τη στιγμή η Γεωργία Μελόνι σχολίασε "Θα τρελαθεί όταν μάθει η Ουάσινγκτον (η πρωτεύουσα των Η.Π.Α.) αυτό που κάνουμε!". Και τέλος ονείρου, ξύπνησα απότομα επειδή ήταν ονείρωξη! Τώρα γιατί είδα αυτό δεν είμαι σίγουρος, αλλά ίσως το πνεύμα του προσφάτως θανόντος πολιτικού Βασίλη Λεβέντη για τον οποίο έγραψα χθες να ήταν ένας από τους παράγοντες της θεματολογίας του. Επίσης είχα δει στο παρελθόν πως κάποιοι φτιάχνανε ψεύτικα γυμνά για την Πρωθυπουργό της Ιταλίας και η ίδια το πήρε ελαφριά, αστειευόμενη και ίσως αυτό να μου έμεινε στην μνήμη. Γιατί τι άλλο να σκεφτώ; Πως είμαι τόσο σημαντικό άτομο που η ίδια με παρακολουθεί και επικοινωνεί μαζί μου κρυφά από τις πειραγμένες εφαρμογές που χρησιμοποιώ; Χαχαχ
Σάββατο 4 Ιουλίου 2026
Παρασκευή 3 Ιουλίου 2026
#558 Ο θάνατος του Βασίλη Λεβέντη
Ο Ιούλιος δεν ξεκίνησε ευχάριστα καθώς είχαμε τον θάνατο του θρυλικού πολιτικού αρχηγού του Κέντρου, Βασίλη Λεβέντη. Και κάνω αναφορά στο συγκεκριμένο άτομο, επειδή είναι πάρα πολλά τα κοινά μας. Κατ' αρχάς είχε δικό του τηλεοπτικό κανάλι (ονομαζόταν 67) από τα τέλη του 1980 μέχρι τα μέσα του 2000. Το διαχειριζόταν ο ίδιος, πολλές φορές και εντελώς μόνος του. Εκεί έλεγε ό,τι σκεφτόταν. Από προφητείες, όπως για μελλοντική οικονομική κρίση μέχρι το 2009 -όπως και έγινε- (σύμφωνα με το copilot), μέχρι λογομαχίες με τηλεθεατές του, αλλά και έντονη κριτική έναντι του δικομματισμού Νέας Δημοκρατίας και ΠΑΣΟΚ τότε. Ήταν εντελώς ελεύθερο λογοκρισίας, πράγμα που πιθανώς να ήταν και η βασική αιτία για το κλείσιμό του. Ενδεικτικά, ήταν υπερβολικά υβριστικός όταν μιλούσε για την οικογενειοκρατία, ευχόμενος αρρώστιες και θανάτο, κατάρες οι οποίες γύρισαν σε αυτόν στο τέλος. Εγώ ας πούμε προσέχω όσο μπορώ, νομίζω το "ακατανόμαστος" είναι το πιο βαρύ που έχω πει για τον Κυριάκο Μητσοτάκη! Έτσι θέλω να πω ότι το ιστολόγιο "Αθηναϊστές Χριστιανιστές" είναι το δικό μας Κανάλι 67 και δεν πρόκειται να κλείσει καθώς του δίνω μεγάλη προσοχή και το κρατώ ζωντανό και αυθεντικό. Βέβαια ο Βασίλης Λεβέντης επίσης δημιούργησε το κόμμα "Ένωση Κεντρώων" χάρη στην τηλεοπτική του παρουσία που τον έκανε γνωστό, το οποίο το 2015 κατάφερε να μπει στη βουλή. Κι εμείς στον (ακρο)κεντρώο χώρο θα ήμασταν αν είχαμε κόμμα, πράγμα που δεν αποκλείω να συμβεί στο μέλλον. Πάντως για να λέμε ολόκληρη την αλήθεια, μπορεί ο Βασίλης Λεβέντης να ήταν μεγάλος ηγέτης και να δέχτηκε πόλεμο από παντού, όμως δεν μπόρεσε να ελέγξει τον δικό του εγωισμό. Αρχικά εξαντλήθηκε στις επεκτατικές του φιλοδοξίες σε τηλεόραση και πολιτική, ενώ ταυτόχρονα δεν άφηνε χώρο για άλλους ώστε να τον βοηθήσουν. Αυτό από την μία διασφάλιζε τα "οχυρά" του, από την άλλη όμως έφραζε τους διαύλους επικοινωνίας, περιορίζοντας την εξέλιξη των εγχειρημάτων του. Προφανώς δεν μπορούσε να βάλει τα σωστά όρια στον εαυτό του και στους άλλους, πιθανώς εξαιτίας και της έντασης στην οποία τον κρατούσαν εχθροί και φίλοι μόνιμα. Πιστεύω ότι αν είχε καθαρό μυαλό και είχε επιλέξει καλύτερη στρατηγική, θα είχε κάνει την διαφορά και ίσως να είχε γίνει και κυβέρνηση. Γιατί κακά τα ψέματα, ο Βασίλης Λεβέντης ήταν ο Νίκος Αλέφαντος της πολιτικής. Ας ελπίσουμε στον άλλο κόσμο που θα πάει να συνειδητοποιήσει τα λάθη του και να συνεχίσει δριμύτερος!