#296 Κάτω Κόσμος και ζωντανοί νεκροί

Κατ' αρχάς για να μην υπάρξουν παρεξηγήσεις, έχω γράψει τον Κάτω Κόσμο με κεφαλαία τα πρώτα γράμματα, ώστε να τον ξεχωρίσουμε από οποιονδήποτε άλλο ξένο, πέρα από αυτού του Θεού Άδη. Οι ζωντανοί νεκροί από την άλλη, δεν είναι με κεφαλαία τα ΖΝ, οπότε δεν πρόκειται για κάποιο παλιό αμφιλεγόμενο χιπ χοπ συγκρότημα. Εννοώ τους νεκρούς του Άδη, στους οποίους προσπαθώ να δώσω υλική μορφή παρόμοια με αυτή των ζόμπι σε αυτό το άρθρο. Και τώρα που είπα αυτά που ήθελα για τον τίτλο, ας αναπτύξουμε το θέμα. Λοιπόν, Κάτω Κόσμος πιθανολογώ πως ήταν η στοιχειωμένη πόλη-σύμβολο του Άδη, αλλά με μία γενικότερη έννοια που την καθιστά πρότυπο του είδους της. Μια πόλη που είχε πολλές όμοιες δηλαδή, όπως και ένας Άδης που είχε πολλούς μιμητές στον τρόπο εξουσίας. Μια διαφορετική εκδοχή γι' αυτό το μέρος, είναι να υπήρχε σε κάποια παράλληλη αόρατη πραγματικότητα, που συγκοινωνεί και επικοινωνεί με αυτή των ονείρων. Εξ’ ου και το πηγαίο όνομα “Άιδης” για τον επικεφαλής του, που σημαίνει αόρατος. Όμως υπάρχει ακόμα μία υποθετική περίπτωση που πρέπει να εξεταστεί και αυτή είναι ο Άδης να ήταν ικανός να αναστήσει τους νεκρούς, ακριβώς όπως ο Χριστός. Δηλαδή πλέον ο Κάτω Κόσμος, γίνεται ο κόσμος των ζωντανών νεκρών στο μυαλό μας. Μιλάμε για κάτι θεατρικού και κινηματογραφικού τύπου. Η πόλη του Άδη παρουσιάζεται ως ένας κόσμος όπου ο θάνατος ζωντανεύει, μέχρι να σπάσει εντελώς το σώμα και η ψυχή του κάθε ανθρώπου. Ένας ιδιαίτερα άσχημος και σκοτεινός κόσμος, όπου ο πόνος και ο τρόμος κυριαρχούν. Άνθρωποι που θέλανε όταν πεθάνουν απλά να ηρεμήσουν, βρίσκονται ξαφνικά αναστημένοι και αναγκασμένοι να ζήσουν μέχρι πραγματικής τελικής πτώσεως. Ο ευεργέτης τους, αυτός που τους προσφέρει ένα μέρος να ζήσουν, είναι ο βασανιστής τους, γιατί πολύ απλά έτσι λειτουργεί το σύμπαν. Και αυτό εξηγείται. Όλοι τους έχουν τον εγωιστικό και απαισιόδοξο χαρακτήρα του Άδη, απλά δεν έχουν ζήσει και εξετάσει αρκετά τα πράγματα, ώστε να φτάσουν στην κορυφή. Και πιθανώς ποτέ να μην την φτάσουν, ίσως μετανοήσουν και επιστρέψουν μαγικά στον Πάνω Κόσμο. Όμως μπορεί κάποιοι από αυτούς να γίνουν και διεκδικητές του θρόνου του, αν δεχτούν όλα τα βασανιστήρια που μια τέτοια ζωή έχει να τους προσφέρει. Μέχρι τότε, είναι καταδικασμένοι να περιπλανώνται ως ζωντανοί νεκροί, κυριευμένοι από δαίμονες που τους ελέγχουν και τους βασανίζουν με κάθε τους ανάσα.

#154 Η αρπαγή της Περσεφόνης

Υπάρχουν διάφορες υποθέσεις για το τι μπορεί να σημαίνει το όνομα "Περσεφόνη". Εγώ όμως να τολμήσω να δώσω την πιο προφανή εξήγηση, τουλάχιστον για μένα. Δηλαδή πως είναι αυτή που μπορεί να αντιμετωπίσει τους "Πέρσες" και να φέρει τον "φόνο" τους, με βάση τα συνθετικά της λέξης. Γιατί η Περσεφόνη έχοντας γνωρίσει την άμετρη αφθονία της φύσης του Πάνω Κόσμου, στην οποία είχαν υποκύψει τυφλά οι Πέρσες, και έχοντας επίσης πειθαρχηθεί από τον Άδη στον Κάτω Κόσμο, είναι αυτή που ξέρει πως να αντιμετωπίσει τους αιώνιους αντιπάλους της Ελλάδας. Αυτά για το όνομά της, όμως να δούμε τι γιορταζόταν πραγματικά προς τιμήν της στα Ελευσίνια Μυστήρια. Και πάλι με εναλλακτικό τρόπο, οπότε να είστε προετοιμασμένοι. Αυτό που εορταζόταν ήταν η εναρμόνιση της άγριας ανθρωπότητας με την φύση, μέσω μιας ιστορίας η οποία είναι μια ατυχής αλληγορία. Και αυτή είναι η αρπαγή της Περσεφόνης από τον Άδη. Το όνομα του οποίου στα αγγλικά είναι "Hades" (το H είναι η αντιστοιχία της δασείας) και μπορεί να διαβαστεί ως "Χάδης" με βάση την ανάγνωση του "hello". Ή ακόμα και Άιδης, που σημαίνει αόρατος στα αρχαία ελληνικά. Συνεχίζοντας με την αρπαγή της Περσεφόνης, να πω ότι γίνεται σαφής συσχετισμός της με το πέρασμα από την καρποφόρα καλοκαιρία στον στείρο χειμώνα. Επειδή η μάνα της η Θεά Δήμητρα, που ήταν θεότητα της γεωργίας και πιθανώς της εποχικότητας, στεναχωριόταν που δεν την έβλεπε πια κοντά της στον Πάνω Κόσμο και έτσι καταριόταν την γη. Έτσι όλα μαραίνονταν και ερχόταν κρύο. Ο Θεός Άδης που της προκαλούσε αυτό το κακό, ήταν ο άγριος και ανατριχιαστικός τύπος των σπηλαίων και των πόλεων, των αμέτρητων σκλάβων, που απλά είδε μια όμορφη νεαρή κοπέλα στην εξοχή και την απήγαγε για να ομορφύνει την ζωή του. Όμως την άφηνε βέβαια να επιστρέφει προσωρινά στην μάνα της, μετά από τέσσερεις ή έξι μήνες που έμενε μαζί του στον Κάτω Κόσμο. Με την επιστροφή της κόρης της η Δήμητρα χαιρόταν και έτσι είχαμε και την αναγέννηση της φύσης. Βέβαια κάτι τέτοιο, δηλαδή τα κλεψίματα και οι απαγωγές, δεν αρμόζουν στον σύγχρονο τρόπο ζωής θέλω να πιστεύω και γι' αυτό δε συνεχίστηκε η παράδοση. Όμως, το μεταφυσικό πνευματικό περιεχόμενο και όλα τα διδάγματα που έχουν να προσφέρουν τα μυστήρια για τον κύκλο της ζωής, δε σταματάνε να είναι ιδιαίτερα σημαντικά και απαραίτητα ακόμα και για την εποχή μας. Καθώς τώρα είναι μία χρονική περίοδος που κυριαρχεί ο σκοταδισμός, αφού η εκκλησία δεν τολμάει να ασχοληθεί ουσιαστικά με τη μετα θάνατον ζωή. Τα φαντάσματα και τις εικασίες για το τι υπάρχει μετά, πράγματα για τα οποία γινόταν λόγος στα Ελευσίνια Μυστήρια, τα θεωρεί ακόμα και σήμερα δαιμονικά πράγματα. Είναι σαν να μην κατανοούν πως και εμείς είμαστε κομμάτι της γήινης φύσης και περνάμε τον ίδιο κύκλο θανάτου και αναγέννησης και πως αυτό είναι κάτι για το οποίο πρέπει να μάθουμε περισσότερα.