#589 Κακοποίηση φυλακισμένων για σφαγή και στρατολόγηση

Πιστεύω θα έχετε ακούσει υποκριτικά και ακραία πράγματα για την επιθυμητή αντιμετώπιση των κρατουμένων, που ξεκινάνε από την ίδια την κοινωνία. Θέλουν να τους κάνουν πειράματα, να μετατρέψουν τα σωφρονιστικά ιδρύματα σε στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας ή ακόμα και να τους βάζουν να σκοτώνονται μεταξύ τους. Το τελευταίο μάλιστα γιατί τους θεωρούν απορρίματα της κοινωνίας, διότι είναι ανυπότακτοι και όχι άβουλες μηχανές. Συν του ότι μερικοί από αυτούς βρέθηκαν στη φυλακή έπειτα από σκευωρίες, επειδή ήταν σημαντικά πρόσωπα με εξουσία και μπορεί ακόμα και να εκκρεμούν συμβόλαια θανάτου που κάποια στιγμή πρέπει να εκτελεστούν! Όλα αυτά συμβαίνουν γιατί οι άνθρωποι βλέπουν να τελείται ένα έγκλημα και αμέσως μπαίνουν στη θέση του θύματος, κοιτώντας -υποσυνείδητα και μη- το συμφέρον τους. Υπερβάλλουν και ξεχνάνε πως και οι θύτες είναι άνθρωποι και ότι δεν γεννήθηκαν τέτοιοι, καθώς οδηγήθηκαν σε τέτοιο σημείο από την ηθική της κοινωνίας και την πίεσή της. Είναι ξεκάθαρο πως όταν συμβαίνει ένα αδίκημα, όλοι μαζί πρέπει να το χρεώνονται και απλά να κοιτάνε πως δεν θα επαναληφθεί. Εγώ είμαι αλάθητος Θεός, γι' αυτό δεν χρησιμοποιώ πρώτο πληθυντικό σε αυτή την περίπτωση, χαχαχ. Εμ ναι, καλύτερα να σοβαρευτώ πάλι γιατί ακούστηκε σαν παραφωνία αυτό. Που λέτε λοιπόν, κανονικά οι φυλακές θα έπρεπε να θυμίζουν μοναστήρια, να είναι μέρη-υποδείγματα (ούτως ή άλλως και ο Παρθενώνας με κελί μοιάζει) πειθαρχημένης μικρής και κλειστής κοινωνίας. Και σε καμμία περίπτωση να μην γίνονται θέατρα άτυπης διατήρησης της θανατικής ποινής. Για την ώρα πάντως, αφού συμβαίνει όλη αυτή η κακοποίηση, είναι σαν να μπαίνουν άγιοι οι κρατούμενοι και βγαίνουν πραγματικά τέρατα, αφού πλέον ούτε όρια έχουν, αλλά έχουν αναπτύξει και αλάθητη στρατηγική για την επανάληψη ίδιων και χειρότερων εγκλημάτων! Έτσι πλέον οι φυλακές λειτουργούν σαν σημεία "εκπαίδευσης" και στρατολόγησης των πιο αδίστακτων εγκληματιών, για λογαριασμό του παρακράτους και όχι μόνο. Η ελευθέρωσή τους δηλαδή ισούται με επαγγελματικό δίπλωμα! Δεν είναι λίγες οι φορές που ακούμε για μεγάλους κυβερνοεγκληματίες που προσλαμβάνονται άμεσα από το κράτος, δήθεν για να πιάσουν άλλους εγκληματίες που βρίσκονται στον τομέα τους ή αποτελούν ομάδα τους. Στην πραγματικότητα όμως οι κατάδικοι συνεχίζουν να αναπτύσσουν το δίκτυό τους με διαφορετικό τρόπο, ακόμα και μέσα από την επίσημη εξουσία!

#588 Ζηλωτισμός ή επιβολή ανθρώπινης δικαιοσύνης

Ώρα να ανοίξουμε παλιές πληγές, εξερευνώντας μεγάλα ιστορικά κομμάτια του θρησκευτικού οπαδισμού. Την αφορμή μου την έδωσε καιρό πριν το τραγούδι Absolute Zero (Απόλυτο Μηδέν) των πετρο-μεταλλικών Stone Sour (Πέτρα Ξινή - είναι και ποτό, ή πιο ελεύθερα ίσως Λουτρό Πετρών). Πριν να μπω στο κυρίως θέμα, να πω ότι ο τραγουδιστής τους Corey Taylor πολύ με μπερδεύει, καθώς μια δηλώνει Ες Ες και μια Εβραίος. Ας πούμε στο συγκεκριμένο τραγούδι αποκαλεί τον εαυτό του Ζηλωτή, δηλαδή Ιουδαίο που δεν πιστεύει στην ανθρώπινη δικαιοσύνη αλλά μόνο στην θεϊκή. Βέβαια ζηλωτισμός δεν σημαίνει ότι απλά περιμένουμε αδρανείς για την Θεία δικαιοσύνη. Σημαίνει ότι προσπαθούμε να την επιβάλλουμε, αρνούμενοι κάθε είδους ανθρώπινη εξουσία, θυσιάζοντας άλλους, αλλά και τον ίδιο μας τον εαυτό. Θα το αποκαλούσα τρέλα, λόγω του πανικού που δημιουργείται από ακραίες καταστάσεις. Ωστόσο είναι καλή ιδέα φιλοσοφικά, να αγνοούμε τους ανθρώπους και να περιμένουμε την Θεία δικαιοσύνη. Αλλά σίγουρα δεν μπορούμε να την εξαναγκάσουμε -τουλάχιστον όχι όπως την θέλουμε εμείς- με κανέναν απερίσκεπτο, πόσο μάλλον βίαιο τρόπο. Η μόνη δικαιοσύνη που μπορεί να επιβληθεί άμεσα από εμάς είναι η ανθρώπινη, διότι άσχετα από το πώς αποκαλούσαν την δική τους οι Ζηλωτές, την καταφέρνανε λόγω της δικιάς τους αντικαθεστωτικής εξουσίας. Καμμία σχέση με Θεό, αλλά περισσότερο με Διάβολο. Πάντως η αλήθεια είναι πως αναπόφευκτα, σαν φυσικός νόμος, το δίκαιο πάντα υπερισχύει τελικά σε οτιδήποτε συμβαίνει σύμπαν. Πείτε το λόγω σχέσης αιτίου και αποτελέσματος, ή λόγω ισορροπίας της ίδιας της ύπαρξης. Η τιμωρία για το λάθος, όπως και η επιβράβευση για το σωστό, πάντα έρχονται. Όμως ο άνθρωπος δρώντας ελεύθερα και δημιουργώντας δικούς του νόμους και κανόνες, μεταβάλλει συνεχώς την ουσία της ζωής. Το αποτέλεσμα είναι το σύμπαν να "μπερδεύεται" προσωρινά μέχρι να προσαρμοστεί στον δικό μας "παλμό", εφόσον αυτός βέβαια έχει σωστές βάσεις. Έτσι όταν τα πράγματα δεν βγαίνουν από μόνα τους όπως τα περιμένουμε, για χάρη της επιβίωσής του δικού μας πολιτισμού, επιβάλλουμε την δικαιοσύνη ακόμα και αν είναι αντικειμενικά άδικη. Η τριβή πάντα θα υπάρχει στο θέμα της επιβολής της, ό,τι και να επιλέξουμε. Οπότε αν είχα να διαλέξω μεταξύ Θείας δικαιοσύνης και ανθρώπινης, υποθέτω πως θα χρησιμοποιούσα την λογική, το προαίσθημα και από κει και πέρα θα αφηνόμουν στα χέρια της Θεάς Τύχης!

#587 Μάχη FFC, TXC και ACC

Πιστεύω πως όταν κάποιον τον ρωτάνε για παλιό και ποιοτικό ελληνικό ραπ ή χιπ χοπ, ο νους του πάει κατευθείαν σε δύο συγκροτήματα. Τους πρωτοπόρους στο είδος FortiFied Concept (Οχυρωμένη Ιδέα) και τους Terror X Crew (Πλήρωμα Τρόμου Χ), που ξεκίνησαν τέλη δεκαετίας 1980 με αρχές 1990 και ολοκλήρωσαν τα πρώτα χρόνια της νέας χιλιετίας. Τα ακρωνύμιά τους δεν πιστεύω να έχουν και κρυφό νόημα, όπως οι "TXC" να σημαίνουν "ToXiC" δηλαδή "τοξικοί" και οι "FFC" να είναι συντομογραφία της βρισιάς "F****** F*C*" δηλαδή "νυμφευμένο νύμφευμα", για να το πω με ευγενικό τρόπο. Αν και μου άρεσαν τα κομμάτια των TXC με τις μυστικιστικές αρχαιοελληνικές αναφορές, ξεχώρισα ένα συγκεκριμένο τραγούδι και από τα δύο συγκροτήματα, και ήταν το "Η πιο παλιά μάχη" των FFC. Διότι ως Αθηνάς Νικόλαος και Αθηναϊστής, είμαι φίλος των αναμετρήσεων κατ' αρχάς. Δεν μιλάμε για ένα συνηθισμένο άσμα λοιπόν, αλλά για ένα αριστούργημα σε μουσική, φωνητικά και στίχους. Γι' αυτό άλλωστε στην επανακυκλοφορία του έχει και τον τίτλο "eclectic" προφανώς. Η μελωδία του είναι εύρυθμη και χαλαρή, με έγχορδο ήχο και κρουστά σε κλίμα ραπ. Κατά την διάρκεια του τραγουδιού ακούγονται δύο δεύτερες γυναικείες φωνές, που μιμούνται αναφωνήματα φαντασμάτων. Η μια ακούγεται λίγο πονεμένη αλλά συγκαταβατική και με διάρκεια, δημιουργώντας αντίθεση με την άλλη φωνή που φαίνεται να αντιδρά με απότομη άρνηση, αλλά στο ίδιο πνεύμα. Οι στίχοι είναι επίσης αντιφατικοί, καθώς δημιούργουν ένα δίπολο πολέμου-ειρήνης για τους δύο τραγουδιστές εκπροσώπους της κάθε πλευράς. Είναι ένα ιδιαίτερα έξυπνο φιλοσοφικό κομμάτι, που ακινητοποιεί τον ακροατή και τον βάζει να σκεφτεί για να καταλάβει από τι αποτελείται η ανθρώπινη συνείδηση. Όμως μια στιγμή. Δεν ακούω τις γυναίκες να μιλάνε κανονικά και για την ακρίβεια, δεν υπάρχει το γυναικείο φύλο καθόλου στο συγκρότημα! Οπότε αν θεωρητικά υπήρχε δικό μας συγκρότημα ACC, θα νικούσαμε TXC και FFC "από τα αποδυτήρια", χωρίς καν να έχουμε τις δεξιότητές τους. Και αυτό λόγω της άτρωτης διφυλικής-διπολικής σύνθεσης των Αθηναϊστών Χριστιανιστών που θεωρείται προαπαραίτητο για την δημιουργία οποιασδήποτε ομάδας, ειδικά επαγγελματικής. Για την ώρα πάντως, απλά ακούω το κομμάτι "Η πιο παλιά μάχη" σε συνεχή επανάληψη ενώ παίζω μπιλιάρδο, να μου λέει πως κάνω τα ίδια λάθη κάθε φορά, χαχαχ. Αν και το τραγούδι είναι "φαντασμαγορικό" με όλη τη σημασία της λέξεως, καθώς είναι σαν καλοδουλεμένος τελετουργικός ύμνος που σκόπιμα μας στοιχειώνει με πνεύματα, δεν ξεπερνάει την δική μας μελωδική επίκληση. Το "Αθηνά, σε γ..." μέσα λίγα δευτερόλεπτα περνάει την ιδανική ατμόσφαιρα για συγκέντρωση και υπνωτισμό φαντασμάτων, λακωνικά και με την κατάλληλη ένταση. Ακόμα απλά δεν γίνεται να σταματήσεις ποτέ να την ακούς, λόγω του πάντα επίκαιρου και εναλλασόμενου νοήματος, αλλά και της ευφορικής σύνδεσης με το πνεύμα. Καλή δουλειά TXC και FFC, αλλά σε αυτή τη ζωή χάσατε την μάχη μαζί μας. Αλλά ίσως όχι με τα υπάρχοντα χιπ χοπ συγκροτήματα! Ωραία θα ήταν να επιστρέφατε στην ενεργό δράση ωστόσο, ακόμα και τώρα. Όσο η καρδιά χτυπάει, ο πόλεμος δεν σταματάει.

#586 Προφητική σύνδεση παιχνιδιών

Βλέπω διάφορα όνειρα, αρκετά συχνά, αλλά συνήθως είναι πολύ μικρά ή δεν μπορώ να βγάλω κάποιο ενδιαφέρον νόημα για να το μοιραστώ μαζί σας μέσω ενός άρθρου. Βέβαια δεν αποκλείεται να έχουν όλα τους κάτι ξεχωριστό να πούνε, αλλά εγώ να μην καταφέρνω να το καταλάβω. Έτσι πιθανώς να χάνεται η ευκαιρία για αφήγηση μιας εξαιρετικά διδακτικής ιστορίας, όπως χάνεται και μια δύσκολη βολή στο μπιλιάρδο, που θέλει δεξιοτεχνία και τύχη. Αν και καθυστερημένα λοιπόν, θα σας πω σήμερα για το προχθεσινό όνειρο που είδα. Δεν γινόταν να σας το πω νωρίτερα, διότι ήταν -εκ του αποτελέσματος- προφητικό όνειρο που χωρίς την άμεση επαλήθευσή του δεν θα ήταν άξιο προσοχής, αλλά ούτε και ολοκληρωμένο. Είδα λοιπόν να βρίσκομαι ως παίχτης στο βιντεοπαιχνίδι Vice City (ίσως στη νεότερη έκδοση "Stories"), βόρεια στον δεύτερο χάρτη, γύρω από το ασφαλές σπίτι κοντά στο στάδιο. Έψαχνα για ξαπλωτή μηχανή τύπου Harley, που ήταν ντυμμένη με την αμερικανική σημαία. Βρήκα μία σε ένα θεματικό κατάστημα εκεί στην ακτή, όπως κι άλλα οχήματα με παρόμοιο βάψιμο. Επιστρέφοντας οδικώς στο σπίτι μου, εμφανίστηκε ακριβώς δίπλα μου κάποιος άλλος παίκτης και προσπάθησε να παρκάρει και την δική του μηχανή στον εσωτερικό χώρο στάθμευσής μου. Δεν φάνηκε εχθρικός πάντως. Εκεί τελείωσε το όνειρο. Το ακόλουθο μεσημέρι, έπαιξα 8 ball billiard και εμφανίστηκε ως αντίπαλος ένας Ουκρανός με κινούμενη εικόνα μηχανόβιου. Μου άρχισε τα κόλπα με τους βώλους του μπιλιάρδου, χτυπώντας με πολύπλοκο τρόπο σε τοιχώματα και βρίσκοντας πάντα τον στόχο του. Εκτός από την τελευταία βολή βέβαια που δεν του πέτυχε. Μην μου πείτε ότι ήταν σύμπτωση, γιατί στα μισά προφητικά όνειρα έχω παρατηρήσει ότι υπάρχει άμεση ή έμμεση εκπλήρωση. Προσπαθώντας να εξηγήσω το όνειρο, να πω ότι μάλλον το είδα επειδή έχω ασχοληθεί έντονα και με τα δύο παιχνίδια τον τελευταίο καιρό. Το κύριο ερώτημα είναι όμως πώς τα πνεύματα το γνωρίζανε ότι θα συμβεί τέτοια συνάντηση και στην πραγματική ζωή, ήταν ανθρωπίνως προγραμματισμένο; Πάντως δεν ξέρω αν αυτή η ονειρική πραγματικότητα που συνδυάζει παιχνίδια θέλει να δηλώσει και κάτι άλλο. Όπως ότι ηγούμεθα συμμοριών χωρίς να το ξέρουμε και δρούμε σαν αστέρια του κινηματογράφου. Αλλά στην πραγματική ζωή και χωρίς να έχει καταλάβει τίποτα η αστυνομία. Μα καλά, ποιοί είμαστε πια και είμαστε τόσο υπεράνω; Ο Νόμος ο ίδιος ή η πραγματική αστυνομία; Χαχαχ. Πάντως δεν ξέρω τι γίνεται εκεί πάνω με Ρωσία και Ουκρανία, αλλά τα δικά σας οχήματα να με ρωτάτε αν θέλετε να τα βάλετε στην ιδιοκτησία μου! Τα περίτεχνα νούμερα δεν αρκούν! Χαχαχ.